SatireLeve vroeger!

‘Het station als wifi-vrije zone, als een monument voor vroeger, wie kan daar tegen zijn?’

null Beeld ANP
Beeld ANP

Als fervente treinreiziger ziet Willie van Nispen de modernisering van de Nederlandse stations met huiver tegemoet. ‘Die nieuwe stations!’ tiert de voorzitter van het Nationaal Comité Leve Vroeger!. ‘Glazen paleizen vol winderig doodsverlangen!’ Nee, dan vroeger. ‘Vroeger ging ik altijd een uur eerder van huis, en begaf mij naar de wachtruimte der eerste klasse. Achter het loket zat een geüniformeerde spoorwegemployee die waarschuwde als het tijd werd voor de aanschaf van zo’n kartonnen retourtje. Hij kende je reisdoel en de treinenloop. In de hoek snorde een potkachel, de granitovloer was spik en span. Geen muzak, nergens slimme sensoren en digitale reisinfo. Een goed boek! Rust!’ Voorbij, beseft Van Nispen. ‘Ach, leefde Bob den Uyl nog maar, net als vroeger! Zijn verhaal over het gesneefde prachtstation van Visvliet snijdt me nog altijd door de ziel!’ Er klinkt een snik in zijn stem. ‘Het station als wifi-vrije zone, als een monument voor vroeger, wie kan daar tegen zijn?’ Het hele land, beseft de voorzitter. Zijn gesmoorde ‘Leve vroeger!’ klinkt als het wegstervende geluid van een Blauwe Engel in de mist, op het baanvak Winterswijk-Vorden.

Meer over