tv-recensiearno haijtema

Het rode rugnummer voor strijdlustigste Tour-presentator gaat naar Dione de Graaff

null Beeld

Nergens is het contrast tussen inertie en topsport groter dan wanneer ik op de bank hang met hartslag 45 en een wattage van 0,1, en live de Tour de France bekijk. Het zwermen van de wielrenners door Franse gehuchten. De valpartijen als het peloton in slaap sukkelt, als de koolstoffen fietsen breken, de mannen van staal blijken en met roestige wonden de strijd vervolgen.

Ik luister naar de kadastrale beschouwingen van NOS-commentator Joris van den Berg, als de renners weer een 13de-eeuwse ruïne van een kasteel passeren (gebouwd op Saraceense fundamenten). Kijk naar hemelse opnamen vanuit helikopters, zwenkend over besneeuwde bergtoppen en grazige dalen. De camera inzoomend op machtige lammergieren en wanhoopsleuzen op graanvelden van stervende agrariërs of toeristische attracties in verval.

Even stijgt de hartslag als de finish van de klimetappe nadert, in een skioord op een berg die zich als een steenpuist boven het landschap verheft, de plek waar alles wat Franse projectontwikkelaars aan malaise en schraapzucht in zich hebben in beton en asfalt is gestold. Zucht diep en tegelijk opgelucht als weer een Sloveen als eerste over de ‘meet’ komt, want de beste moet winnen en door de ‘snok’ die hij ‘er’ vanaf kansloze derde plek aan gaf, was het ‘erop en erover’. En zo ‘poeft’ hij – dixit ervaringsdeskundige Maarten Ducrot – naar weer een dag in het geel.

Dione de Graaff presenteert in Alkmaar De avondetappe. Beeld
Dione de Graaff presenteert in Alkmaar De avondetappe.

Het is pure zelfkastijding, op de bank: het bargoens, de dravende, snuivende testeronstieren langs de route die je plaatsvervangend doen schamen voor het mannelijk deel der mensheid. En de overdreven aandacht die in 2021 plots de ‘rode rugnummers’ krijgen, de stigmata die dagelijks worden toegekend aan de ‘strijdlustigste’ renner. Alsof die gemoedstoestand zich laat aflezen van het exterieur van een onherkenbaar rennershoofd met helm en zonnebril. Wie zegt dat de vermeende strijdlust niet pure angst is voor de toorn van de sponsor?

Mochten er evenwel rode rugnummers moeten worden uitgedeeld voor de strijdlustigste Tour-presentator, dan gaan ze afgetekend naar De avondetappe-gastvrouw Dione de Graaff. Als gevolg van corona vond de late NOS-talkshow niet plaats op een locatie bij de finish in Frankrijk, maar op plekken in Nederland waar wielerhistorie is geschreven. Zoals Chaam (denk: Acht van), Emmen (denk: Drenthe, fietsen, VAM-berg, Evert ten Napel) of Alkmaar (denk: Kop van Noord-Holland, Thomas Dekker, Theo Koomen). Het leidde afgelopen week in de Emmer Wildlands tot een absurdistisch decor met grazende giraffen, om elke visuele associatie met Frankrijk definitief de nek om te draaien.

Lepe ex-wielrenners die praten over de etappe of weemoed naar de Raleigh-ploeg, en die zwijgen over eventuele boter op het hoofd: de scherpe De Graaff temt ze allemaal. Ze straalde zelfs als ze, na weer een zouteloze, in penalty’s gesmoorde EK-wedstrijd moest aankondigen dat de uitgestelde De avondetappe iets voor het ochtendgloren zou gaan beginnen.

Over 49 weken is de volgende Tour-proloog.

Meer over