RecensieFilm

Het psychologische thema blijkt niet meer dan een excuus om te kijken naar meisjes die worden gemarteld door monsters (**)

Floortje Smit
Ghostland Beeld
Ghostland

Nu worden horrorhuizen in griezelfilms zelden subtiel neergezet, maar het pandje in Ghostland slaat werkelijk alles. Het is een afgelegen, oud, krakend kruip-door-sluip-doorhuis, geërfd van een excentrieke tante, inclusief haar antieke poppencollectie, én een muur met opgeprikte insecten, én een spiegel met een geheim vak erachter én bijna-psychedelisch bloemetjesbehang én een donkere kelder.

Elk normaal mens zou direct de benen nemen, maar nee, de alleenstaande moeder en haar twee tienerdochters trekken er vrolijk in. ’s Nachts. Terwijl ze al een paar keer een angstaanjagende oude ijscotruck hebben gezien én in de krant hebben gelezen dat er een seriemoordenaar losloopt, die het heeft voorzien op tienermeisjes. Dit heeft, uiteraard, afschuwelijke gevolgen.

De Franse regisseur Pascal Laugier stapelt in het begin van Ghostland de referenties naar horrorklassiekers zo dik op, dat het wel een vette knipoog naar de fans moet zijn. Tegelijkertijd wil hij de clichés overstijgen. Na een uiterst naargeestig begin blijkt een van de meisjes, Beth, 16 jaar later te zijn opgegroeid tot succesvol horrorauteur. Ze meent dat schrijven haar heeft gered. Moeder doet alsof er niets is gebeurd en blijft wonderlijk genoeg in dat enge huis wonen, samen met haar psychotische dochter Vera, die de nacht niet kan verwerken. Hoe reageert de menselijke geest op traumatische ervaringen? Moet je je angsten onder ogen zien, of juist niet?

Een griezelfilm slim verdiepen met psychologische horror – het is wat een nieuwe generatie horrorfilms als The Babadook zo populair maakt. Laugier, die naam maakte met zijn nietsontziende lowbudgetmartelfilm Martyrs (2008), wisselt aanvankelijk best aardig tussen heden en verleden, tussen droom en werkelijkheid, en weet de kijker nu en dan op het verkeerde been te zetten. Door de actrices, onder wie ­Emilia Jones (Brimstone), zijn de vlakke personages en de houterige dialogen niet heel storend.

Maar als eenmaal duidelijk is hoe de vork in de steel zit, blijkt het mysterieus opgezette trauma-thema zo plat als een dubbeltje. Het lijkt niet meer dan een excuus om ongegeneerd te kunnen kijken naar jonge meisjes die worden gemarteld door monsters, in dit geval een krankzinnige transseksueel en een grote, dikke, kale, verstandelijk beperkte man. Dat is precies even onprettig, misantroop en smakeloos als het klinkt.

Horror. Ghostland. Regie Pascal Laugier. Met Crystal Reed, Mylène Farmer, Taylor Hickson, Emilia Jones. 91 min., in 41 zalen.

Meer over