albumrecensie

Het nieuwe album van Billie Eilish is ingehouden, onderkoeld en ijzersterk★★★★☆

Met Happier Than Ever heeft Billie Eilish een klassiek popalbum afgeleverd, vol liedjes die beklijven.

Het nieuwe album van Billie Eilish, Happier Than Ever. Beeld AP
Het nieuwe album van Billie Eilish, Happier Than Ever.Beeld AP

Dat we de titel van het tweede album van Billie Eilish vooral sarcastisch moeten nemen, was al duidelijk toen de hoesfoto bekend werd. Happier Than Ever? En je dan laten zien met huilogen en een betraand gezicht? Nee, Billie (19) is niet blij. En dat mogen we behalve zien ook horen.

Op haar 15de een platencontract getekend, op haar 17de de wereld aan haar voeten met een sterk debuutalbum, naam gemaakt als geweldige podiumact: wat wil een beginnend artiest nog meer, zou je denken.

Maar de handvol singles die aan Happier Than Ever voorafging, verraadde al dat Eilish niet in jubelstemming verkeerde toen ze samen met haar broer Finneas aan dit tweede album begon. Dat was weinig geruststellend – niets is immers potsierlijker dan grote sterren die klagen over hun roem. Maar gelukkig klaagt Eilish niet zozeer als dat ze zichzelf – en ons, haar publiek – vragen stelt.

‘Is it news that I really look like the rest of you?’, vraagt ze zich af in Overheated. Is het allemaal wel zo leuk als het leek? ‘Things I once enjoyed just keep me employed now’, zingt ze op haar bekende voorzichtige, bijna fluisterachtige toon. Hier, en eigenlijk in de meeste van de zestien liedjes van Happier Than Ever, lijkt het wel alsof ze bang is dat er buiten iemand staat mee te luisteren.

Maar dat ingehoudene is typerend – ook in de begeleiding van haar broer Finneas, die de beats vaak dempt en alleen in het titelnummer even losgaat in bombast en elektrische gitaren.

Ingehouden, onderkoeld zelfs, zonder een momentje van euforie of extase, en toch: saai wordt het nooit. In elk liedje hoor je zinnen die meteen blijven hangen. En ruimte voor een glimlach is er wel degelijk, zoals in NDA, dat verwijst naar het ‘non-disclosure’ contract dat haar vriendjes moeten tekenen: ‘Had a pretty boy over but he couldn’t stay.’

De meeste liedjes beklijven wel – ook door de bijzondere geluidjes, beats en melodische wendingen in de liedjes van broer Finneas, die ook al verantwoordelijk was voor de geweldige sound op Billies debuut.

Het orgeltje in I Didn’t Change My Number is prachtig, en met de nerveus tikkende percussie weet Finneas Oxytocin, tot nu toe zijn knapste productie, extra spanning te geven. Van zulke wat complexere nummers had dit album er meer mogen krijgen. Een enkele keer maken Billie en haar broer zich er te gemakkelijk van af, zoals in het flauwe Billie Bossa Nova of het vlakke My Future, een van de wat mindere singles die aan dit album voorafgingen maar die in de context van het grotere geheel beter werken.

Want ook dat is bijzonder aan het album: het heeft een ijzersterke opbouw. Het einde van het popalbum wordt al tijden aangekondigd, maar Eilish en haar broer hebben Happier Than Ever echt die spanningsboog weten te geven die bij een klassiek popalbum hoort. Sober beginnen, langzaam de arrangementen uitbreiden en op de juiste momenten pieken, zoals met Oxytocin en Not My Responsibility, een ander hoogtepunt. ‘Nothing I do goes unseen’, prevelt Eilish. En zo is het natuurlijk ook. De moeite die het kost om daarmee om te gaan, daar gaat deze plaat over, meer dan over de druk waaronder ieder normaal mens zou bezwijken.

Maar Billie Eilish is dan ook geen normaal mens, en het goede is dat ze ook geen toon aanslaat waarmee haar fans zich kunnen identificeren. Ze is niet een van hen en zo doet ze zich ook niet voor. Andere 19-jarigen staan niet op de cover van Vogue, maar ze hoeven hun vriendjes ook geen zwijgplicht af te dwingen.

Ziehier het probleem van Eilish, en luister vooral hoe ze dit verwerkt op dit alweer erg sterke nieuwe album.

Billie Eilish

Happier Than Ever

Pop

★★★★☆

Darkroom/Universal