AlbumrecensieMedicine at Midnight

Het kortste album van de Foo Fighters, maar wel een aanstekelijke rockplaat ★★★☆☆

null Beeld

Dave Grohl had zich de 25ste verjaardag van zijn Foo Fighters ongetwijfeld anders voorgesteld, toen hij in februari vorig jaar de opnamen van Medicine at Midnight afrondde. Het tiende Foo Fighters-album zou een paar maanden later verschijnen, gevolgd door een fikse tournee langs grote sporthallen, stadions en festivals.

Daar stak het coronavirus een stokje voor. Het jubileum werd uitgesteld. Maar Grohl heeft logischerwijs geen zin meer om de albumrelease aan een tournee op te hangen waarvan het onduidelijk is of die dit jaar wél kan doorgaan.

Dus verschijnt nu toch dat nieuwe album. De rockband had er alleen best nog wat liedjes aan mogen toevoegen, want met 36 minuten is Medicine at Midnight het kortste album van de Foo Fighters, maar ook een van de leukere.

Het percentage aanstekelijke liedjes was zelden zo hoog als op deze plaat. Het begint al meteen met een lekker na-na na-na-na-na na-na-refrein in Making a Fire, dat het ook live vast goed gaat doen. Samen met producer Greg Kurstin zet de band vervolgens regelmatig een groove neer, iets waar het op eerdere platen vaak vergeefs naar zoeken was.

Grohl had altijd alles wat rockmuziek voor een groot publiek aantrekkelijk maakt: een innemende persoonlijkheid, massief loeiende gitaarriffs en een bozige schreeuwstem die de adrenaline liet stromen, zonder dat het echt gevaarlijk werd. Maar bijzonder sterke liedjes, daarvoor moesten we nooit bij de Foo Fighters zijn.

Daar is nu meer zorg aan besteed. Goed, aan het ritmisch hobbelende Shame Shame ontbreekt een angel en Chasing Bird klinkt als Pink Floyd dat John Lennons Woman doet, maar verder is Medicine at Midnight een aanstekelijke rockplaat geworden.

Foo Fighters

Medicine at Midnight

Pop

★★★☆☆

RCA/Sony Music

Meer over