'Het is juist die vaagheid die Frank zo bijzonder maakt'

Een van de knapste en beste acteurs van dit moment gaat in de film Frank verstopt onder een masker van papier-maché.

Floortje Smit
null Beeld
Beeld

Als kijker kun je maar beter simpelweg genieten van het ongrijpbare en je laten meevoeren door de heerlijke krankzinnigheid van Frank.

Hij zingt ermee, eet ermee, drinkt ermee, slaapt ermee en gaat er zelfs mee onder de douche. Frank, de frontman van en het brein achter de Soronprfbs, zet zijn grote hoofd van papier-maché nooit af. Nooit.

Het is iets dat het nieuwe bandlid Jon mateloos intrigeert. 'Wat gaat er om in het hoofd onder het hoofd?' vraagt hij zich af in een voice-over.

Bekend terrein

Die fascinatie is begrijpelijk voor de kijker: die is immers naar Frank gelokt door precies die gekke gimmick. Een film over een bandje: bekend terrein. Maar een film over een frontman in een masker, dat is intrigerend. En helemaal voor wie weet wie er onder dat cartooneske hoofd zit verstopt: Michael Fassbender, een van de knapste en beste acteurs van dit moment.

Het verhaal van Frank is losjes gebaseerd op de ervaringen van journalist Jon Ronson (The Men Who Stare At Goats). Hij schreef een boek over zijn ervaringen als bandlid bij de cultsensatie Frank Sidebottom Oh Blimey Big Band, waarbij de frontzanger zich ook verstopte onder zo'n idioot groot hoofd.

De enigmatische Frank mag in de film dan de stralende ster zijn, het verhaal wordt dus verteld door Jon, een rossige, weinig talentvolle songwriter die nog bij zijn ouders woont en een saaie kantoorbaan heeft waar hij zich vooral bezighoudt met grafieken. Hij mag bij de Soronprfbs als de oude toetsenist zich probeert te verdrinken.

Vaagheid

In de studiosessies en optredens die volgen, blijkt de keuze voor Fassbender meer dan een leuk grapje: hij doet fysiek zoveel dat de vraag zich opdringt of een andere acteur je voorbij de gimmick van het masker had kunnen laten kijken, zoals hij hier doet. De muziek die de band maakt, is ook precies goed: schijnbaar geïmproviseerd met een overdreven ernst, ontoegankelijk en intrigerend tegelijk. Nooit is het helemaal duidelijk of dit de hipsterbandleden (Maggie Gyllenhaal is fantastisch als de kille, theremin spelende Clara) nou extra belachelijk maakt, of niet.

Het is juist die vaagheid die Frank zo bijzonder maakt. Is het een parodie op dat alternatieve circuit waar bandjes een handvol trouwe fans hebben, of een ode eraan? Is het een knipoog naar muziekdocumentaires waarin de bandleden elkaar naar het leven staan? Aan dat soort simpele aanduidingen beantwoordt Frank niet. Is een geestesziekte hier een bron voor creativiteit, of gewoon een tragische aandoening? Ontoegankelijk is hier even bespottelijk als lovenswaardig. Het is uiterst geestig, maar elke grap heeft een bitterzoete ondertoon.

Als kijker kun je maar beter precies het omgekeerde doen dan Jon: niet verlangen naar rechtlijnige antwoorden, niets in banen willen leiden. Gewoon, simpelweg genieten van het ongrijpbare en je laten meevoeren door de heerlijke krankzinnigheid van dit alles.

Frank
Komedie
Regie: Lenny Abrahamson.
Met: Michael Fassbender, Domhnall Gleeson, Maggie Gyllenhaal.
95 min., in 11 zalen.

Meer over