Het geluk van de Braziliaanse rijken

Het ene tijdschrift is het andere niet. Een aantal buitenlandse correspondenten van de Volkskrant beschreef in een wekelijkse serie een tijdschrift dat in zijn of haar land verschijnt....

Ineke Holtwijk

ER is een miniscule groep Brazilianen die slechts één probleem deelt met de overgrote rest van de natie. Het probleem heet geld. Terwijl meer dan negentig miljoen Brazilianen niet weten waar ze het moeten halen, weten deze geluksvogels niet waaraan ze het moeten uitgeven. Over deze kaste van gepriviligeerden gaat Caras (Gezichten), Brazilië's best verkopende roddelblad. Dankzij Caras komen we bij hen thuis.

Ze wonen in villa's met spiegelende granieten vloeren en kroonluchters, of in terrasflats met uitzicht op zee of luisterrijk groen. Ze lachen ons stralend toe. Ze zitten met hun kinderen aan de rijk gedekte ontbijttafel, of kiezen een video uit voor hun home-theatre. Soms liggen ze. Bij voorkeur op hun Chippendale of op de witlederen bank onder het door de binnenhuisarchitect aangekochte schilderij. Een ligstoel bij het zwembad - zwembaden te over in Caras - is ook heel geschikt. Of gewoon lekker intiem in het schuim van het ligbad. Op dat uitzicht vergastte een bekende cabaretier en musicus ons weken geleden. Ook Cid Moreira, de Joop van Zijl van Brazilië, liet zich ooit verleiden tot een foto in bad, samen met zijn tientallen jaren jongere vriendin.

Een regelrechte traktatie was de serie met Denilma, 'iron lady' uit Noordoost-Brazilië. Zij had haar echtgenoot, gouverneur van de deelstaat, met veel kabaal het paleis uit gegooid nadat was uitgekomen dat hij het hield met een jonge blondine. Vervolgens nodigde de bedrogen echtgenote Caras uit voor een fotosessie. Als een kasteelvrouwe poseerde zij in het paleis dat zij als het hare beschouwde. Met steeds weer andere tailleurs op de trap, aan het hoofd van de enorme eettafel, en in de badkamer met de gouden kranen. Vervolgens lag Denilma (een 50-plusser) in peignoir verleidelijk uitgestrekt op het eens echtelijke bed.

Caras lijkt op het Spaanse Hola, de alma mater van de roddelbladen. Maar het overtreft Hola vele malen, vanwege het Braziliaanse hedonisme en exhibitionisme. De personages van Caras laten zich aankleden als een halfnaakte indiaan en poseren vervolgens in een waterplas. Of ze laten zich fotograferen in een bikini met (open) bontjas in de sneeuw. Of ze komen met een koffer vol kleren naar een meubeltentoonstelling en laten zich in talrijke interieurs neerzetten in steeds een andere pose.

Feesten hebben pas allure als de fotografen van Caras aanwezig zijn. Met hun decolletés tot de bilspleet en op hun hakken als stoelpoten spoeden de vrouwelijke gasten zich naar de fotohoek. ''t Is toch zeker voor de rubriek Estilo (Stijl)?' Ze laten zich graag uitnodigen.

Een fotosessie op Ibiza, aan de Dode Zee, in Disneyland of biddend in de kerk van Assisi, Italië. Dagen mag het duren. Tijd speelt geen rol. Caras is zo'n smaakmaker, dat er zelfs een kritisch antwoord op de bladenmarkt is verschenen. Bundas (Konten) is een humoristisch blad met vooral tekst dat de kitsch-wereld van Gezichten (vooral die van politici) op de hak neemt.

De esthetiek van Caras is die van een reclamefolder van Blokker. Er is geen schaduw. Alles is vastgelegd tot in de kleinste details. De zilveren fotolijstjes, de houten papegaai op het kastje, het droogbloemenarrangement, het ingeschonken glas wijn, de opengeklapte laptop die schijnbaar achteloos op het bed staat. De kleuren schreeuwen; dat past bij de Braziliaanse visie op geluk. Want daarover gaat de wekelijkse parade van miljonaire voetballers, sterren uit de soap, tv-presentatrices, zangers, fotomodellen en geslaagde ondernemers.

Geluk is vergaren en laten zien in het Brazilië van Caras. Zwembaden, pk's, Chippendales, apparatuur, kristal, bronzen beelden. De Braziliaanse elite is een parodie van zichzelf, constateerde cineast Arnaldo Jabor eens. De grote verdienste van Caras is volgens hem dat het blad dit mysterie heeft onthuld.

Caras is de pornobioscoop voor de middenklasse die zich vergaapt. Bij Caras zelf beschouwen ze het blad evenwel als 'een familiealbum'. Helden en hun leven. Wie zijn de helden? Bijvoorbeeld Claudio Heinrich, een surfboy die het maakte als acteur en per maand honderden brieven van fans krijgt. Wat doen helden? Veel, maar ze werken nooit. In Caras zien we Claudio liggend op bed in zijn geheel witte slaapkamer in Lotus-zit met zijn elektrische gitaar, op blote voeten in de keuken kokkerellend, uitgeput maar toch koket op de divan. En daarna ingezeept en al achter het transparante douchegordijn waarbij een tekstbalk de edele delen verbergt.

Topmodel Gisele Buendchen is een heldin in opkomst. Maar topscorer (in de losse verkoop) is al jaren televisiepresentatrice en kinderster Xuxa, die zelfs haar bevalling voor tv liet filmen en haar inmiddels 2-jarig kind met een microfoon op het podium zet.

Het afgelopen halfjaar stond Xuxa iedere maand een keer paginavullend op de omslag. ''Xuxa reageert af' (na een mislukt optreden in Chili). Xuxa's kind gaat naar school. Xuxa wil plastische chirurgie laten doen. En enkele weken later: exclusief de nieuwe belijning van Xuxa. En ten slotte: 'Xuxa terug op het plankier en verplettert.'

Alles met Xuxa doet het goed. Haar ex en de vader van de peuter stond de afgelopen maanden ook twee keer op de omslag. Eén keer melancholisch, neergevleid in het zand. Titel: 'Ik verlang naar een geliefde.' En ziedaar, dertien weken later: bingo. Met een nieuwe geliefde op de omslag. De helden van Caras scheiden, hebben liefdesverdriet en voelen zich ook weleens eenzaam. Maar het zijn rekwisieten in een kostuumdrama. Ze moeten het personage levensecht maken. De problemen moeten het verhaal gaande houden. Ze worden opgelost, net als in de soap waar de held altijd zijn geliefde krijgt.

Werkloosheid, armoede, dood, mislukkingen: het bestaat niet in de euforische wereld van Caras. In die wereld met onoplosbare problemen leef jij. Als je Caras doorbladert, krijg je het gevoel dat het misschien wel je eigen schuld is.

Meer over