De flexibele opiniemaker Thomas Hogelingsatire

Het enige dat ik de hele dag las was dat je van zonnebrandcrème geen kanker krijgt

null Beeld

De flexibele opiniemaker verdedigt wekelijks een opinie waaraan op dat moment behoefte is. Ditmaal: ik ben verbrand en dat is de schuld van de media.

Thomas Hogeling

Afgelopen zaterdag ben ik zwaar verbrand. Zoiets gun je je ergste vijand, maar jezelf niet. Werkelijk waar: ik kreeg een dag later een schouderklopje omdat ik zulke leuke stukjes schrijf en ik schreeuwde het uit van de pijn.

Eigen schuld, zou je kunnen zeggen: had ik me maar moeten insmeren. En hoewel ik als bewonderaar van Baz Luhrmann altijd heb geloofd in de heilzame werking van zonnebrandcrème, ben ik vrijdag gaan twijfelen. Is dat insmeren wel zo verstandig? Het begon ’s ochtends met Radio 1: ‘Tenzij je regelmatig een fles zonnebrandcrème opdrinkt, zijn er geen aanwijzingen dat zonnebrandcrème kankerverwekkend is’, zei een dermatoloog, ’s middags de Telegraaf: ‘Wappies boren nieuwe bron van waanzin aan: van zonnebrandcrème krijg je kanker’, en ’s avonds bij Khalid & Sophie zat Roos Moggré, die ook zei dat we de berichten op sociale media niet moeten geloven: van zonnebrandcrème krijg je geen kanker!

En het gekke is: ik kijk constant op sociale media – mijn therapeut vindt dat ik moet erkennen dat ik verslaafd ben, ik vind dat ik dat zelf bepaal – maar ik had geen idee over welke berichten al die mensen het hadden. Het enige dat ik de hele dag las was dat je van zonnebrandcrème geen kanker krijgt. Zonnebrandcrème, geen kanker. Zonnebrandcrème? Juist géén kanker. En misschien is het stom, maar wat ik dan onthoud is zonnebrandcrème. En kanker. Het is dan toch als die piloot die omroept dat er ‘geen reden tot paniek, ik herhaal: géén reden tot paniek is’. Doodeng.

En dus nam ik het achteraf onverstandige besluit me niet in te smeren. Niet door de berichten op sociale media, maar door de berichten over de berichten op sociale media. Het doet ongelooflijk veel pijn.