tv-recensieJulien Althuisius

Het concert van Adele bleek een muzikale traktatie en spirituele marteling

null Beeld
Julien Althuisius

‘Je gaat toch niet weer over die coronashit schrijven?’, vroeg ze. Ehm. Nou, ik kan er moeilijk omheen. Het liefst zou ik deze weken alle talkshows, journaals en actualiteitenrubrieken mijden en mijn schermtijd stukslaan op alle seizoenen van The Office of Curb Your Enthusiasm (wat ik een ieder die geen televisierecensent is zou voorschrijven). Maar dat kan niet. En dus keek ik met opgewekte tegenzin toe hoe bij M. politiek verslaggever Bram Douwes – laten we het enthousiast noemen – vertelde dat de anderhalvemetersamenleving terug is en de politiek langzaam aanstuurt op een nieuwe lockdown.

Nadat Douwes was uitgeraasd, schoven twee huisartsen aan. De een uit de Haagse Schilderswijk, de ander uit Urk. Anne van Ee weet de belachelijk lage vaccinatiegraad in Urk (32 procent) aan twijfel. ‘Wat je op Urk ziet’, zei Van Ee, ‘is dat als het rondgaat, het heel hard gaat.’ Ze had het niet over het virus, maar over wantrouwen. Haar collega Güven Yildiz uit de Schilderswijk (39 procent) herkende dat. ‘Mensen weten na anderhalf jaar nog steeds niet wat ze moeten weten om tot een goede beslissing te komen.’ Hoe dat kan? Wantrouwen jegens de overheid. En Yildiz dacht dat er maar heel weinig mensen uit de Schilderswijk naar de persconferenties van Rutte en De Jonge keken. Omdat ze gelukkig wel allemaal naar M. kijken, richtte Yildiz zich aan het eind van het item tot de camera en riep ze mensen in het Turks op zich te laten vaccineren. Van Ee deed hetzelfde (in het Nederlands).

Adele in gesprek met Oprah Winfrey Beeld NPO
Adele in gesprek met Oprah WinfreyBeeld NPO

Later op de avond riep bij Nieuwsuur een gefrustreerde Marc Bonten de politiek op gewoon eens ‘echt keuzes’ te maken. ‘Dramatisch’, noemde hij het eindeloze gepolder en het ontwijken van pijnlijke, maar belangrijke vraagstukken. Verslaggever Arjan Noorlander was vanuit Den Haag net zo vrolijk gestemd. ‘En dus rommelen we weer toe naar een volgende persconferentie.’

In de hoop de geest iets te verlichten kwam ik uit op NPO3, dat de special Adele: One Night Only vertoonde, een anderhalf uur durende registratie van een concert bij de Griffith Observatory in Los Angeles. Het bleek een muzikale traktatie, maar een spirituele marteling. Het ‘intieme’ concert werd bijgewoond door louter beroemdheden, Adele’s trouwste fans. De beelden uit Los Angeles werden afgewisseld met fragmenten uit een interview met Oprah Winfrey. In een overdadig groene tuin zaten Oprah en Adele tegenover elkaar in smetteloos wit, met gezichten zo dichtgeplamuurd dat het een gesprek tussen twee computeranimaties leek. Adele vertelde waarom ze gescheiden was. Ze was niet ongelukkig geweest, maar ook niet gelukkig. En ze had het gevoel gehad dat ze maar wat aanmodderde. Etcetera, etcetera. Het leven, noemen mensen dat. Maar Oprah knikte en beaamde dat het een lieve lust was. Slagroom op de mierzoete taart was het moment waarop het concert werd stilgelegd en een man zijn nietsvermoedende vriendin ten huwelijk vroeg. Daarna zette Adele Make You Feel My Love in. Nee, dan toch liever coronashit.

Meer over