Het bewijs dat wetenschap leuk kan zijn

THEATER..

PATRICK VAN DEN HANENBERG

Planken Wambuis door Frank van Pamelen, muziek: Peter Faber. Theater Bellevue Amsterdam 4 januari. Tournee.

Er wordt doorgaans nogal meewarig gereageerd op woordgrappen in het cabaret. Een taaljongleur wordt al snel verweten dat hij alleen het woordenboek door kan vlooien en dus hooguit een mooi cijfer voor vlijt verdient.

Het gemak en de vanzelfsprekenheid waarmee Frank van Pamelen zijn taalvondsten etaleert heeft absoluut niets minderwaardigs. Van oorsprong is Van Pamelen taalwetenschapper en hij levert het bewijs dat wetenschap heel leuk kan zijn. Hij weet vrijwel contant te verrassen met zijn bewijzen dat de taal nogal onlogisch in elkaar steekt: als er een laag bovenop een gebouw wordt gemetseld, noemt men dat een extra verdieping. Door meerdere lagen wordt het hoogbouw.

Van Pamelen heeft duidelijk geprobeerd om van zijn tweede solo geen aaneenschakeling van taalgrappen te maken. Vooral het sobere lied waarmee hij de eerste helft beëindigt, is van grote klasse. Daarin laat hij zien hoe bespottelijk de gewoonte is om in het openbaar ingetogen te reageren op persoonlijk leed: Ach, 't gaat..

Maar ondanks die verbreding weet ook hij zich niet te onttrekken aan het grootste euvel binnen de cabaretwereld op dit moment. Net als zoveel collega-solisten heeft hij nog te weinig te bieden om een hele avond de aandacht vast te houden. Hij is nog niet in staat om het publiek zijn wil op te leggen.

Na de pauze vallen gaten in de voorstelling, die niet meer met briljante taalgrapjes te vullen zijn. Ook met het verhaal over zijn jeugdheld Zorro, waarmee hij de avond tot een geheel probeert te lijmen wil het niet echt lukken.

Cabaretiers met wat meer zelfkennis hebben inmiddels de voorstelling van vijf kwartier zonder pauze ontdekt. Dat zou ook bij Van Pamelen het verschil betekenen tussen een succesvol programma en het hangen en wurgen wat het nu is geworden.

Patrick van den Hanenberg

Meer over