ColumnCécile à Paris

Het begon monochroom, maar uiteindelijk regende het kleur en motieven bij Dries van Noten

null Beeld

De locatie klonk chic: Opéra Bastille in Parijs. Maar de ruimte waar Dries Van Noten zijn zomercollectie voor 2020 toonde was geheel opgetrokken uit kaal beton. Het oogde naargeestig en koud.

Het eerste model verscheen, in een zwart jasje met een witte broek. Oef, dacht ik, gaat Koning Kleur terug naar streng monochroom? Is de toestand in de wereld, waar paljassen in slechte pakken en kolderieke kapsels de dienst uitmaken, deze gevoelige Belg te veel geworden?

Maar naarmate de show vorderde zagen we meer en meer kleur en vorm. Bolle schapenboutmouwen, wijde lange rokken en jurken, toreadorjasjes – gedragen over simpele singlets en witte jeans. Het regende kleuren: cyclaam, bloedrood, citroengeel. Het regende ook motieven: bloemen, paisley, polkadots, jaquards, zebra- en luipaardprints. Nóg barokker en bonter dan we van Dries gewend zijn. Het was véél en supereclectisch, maar uiterst smaakvol gecombineerd.

Toen na de show het applaus losbarstte, haalde Van Noten een andere man uit de coulissen. Ik zat te ver weg om hem meteen te herkennen, maar het zong snel rond: het is Christian Lacroix! De grote couturier uit de jaren tachtig en negentig! Verafgood door Absolutely Fabulous’ Edina: ‘It’s Lacroix, sweetie darling!’ Dé Lacroix, die er tien jaar geleden mee ophield om in Arles in de luwte te gaan leven. Een verlies voor de mode.

Van Noten had zin in vrolijk, veel en uitbundig. Omdat hij de wereld momenteel te grauw en streng vindt. Hij had heimwee naar Lacroix en besloot hem op te bellen, of ze samen een collectie konden maken.

De rest is modegeschiedenis.

Dries van Noten. Beeld Imaxtree
Dries van Noten.Beeld Imaxtree
Meer over