Het Akropolis Genootschap en de slag om bladzijde 37

Een Roald Dahl-achtig avonturenverhaal

Pjotr van Lenteren

De stinkendrijke Gustaaf Nootje heeft zelfs met zijn spiegelbeeld ruzie. Maar hij is wel lid van het prestigieuze en exclusieve Akropolis Genootschap. Als hij doodgaat, komt eindelijk zijn plek vrij en ook het familieportret op bladzijde 37 van het felbegeerde smoelenboek. De deftige Cornelia en haar poedel staan boven aan de wachtlijst. Maar eerst moeten de enige erfgenamen van Gustaaf een kans krijgen. Laat dit nu net een aardige, heel gewone familie zijn.

Er valt zeker wat te beleven en te lachen in Het Akropolis Genootschap en de slag om bladzijde 37 van Tosca Menten, bekend van de populaire serie Dummie de mummie. Dat de omstreden pagina ook echt blijkt te ontbreken, is geestig gevonden. Maar verder is het Kinderboekenweekgeschenk dit jaar gemakzuchtig in elkaar gedraaid.

Dingen die eerst heel belangrijk zijn, zijn dat een paar bladzijden later toch weer niet. De tekening van de personages krijgt weinig aandacht en de dialogen zijn zwak. In fletse zinnen met een krakkemikkig ritme gaan 'de kinderen' als er iets moet gebeuren 'meteen' aan de slag en er wordt oeverloos 'gegiecheld' zonder dat duidelijk is waarom.

Dat we het hier over een zogeheten toegankelijke auteur hebben, is niet het probleem. Het valt alleen maar toe te juichen dat voor het Kinderboekenweekgeschenk schrijvers aan bod komen die het goed doen bij de doelgroep. Menten won met Dummie de mummie de Vlaamse Kinderjury en kreeg een Pluim van de Nederlandse.

Over het gekozen genre ook al geen klachten. Het Roald Dahl-achtig avonturenverhaal is terecht in trek. Slechteriken worden met veel overdrijving opgevoerd en daarna tot algemene hilariteit door jonge helden onderuitgehaald. Natuurlijk hoeft dat allemaal niet geloofwaardig of literair verantwoord te zijn. Alsjeblieft niet, er wordt al genoeg gezwoegd en moeilijk gedaan in kinderboeken.

Maar Menten is wel van een andere orde dan iemand als de eveneens bij kinderen populaire Paul van Loon. Diens Kinderboekenweekgeschenk Lyc-drop (1997) was niet alleen bloedspannend, er stonden ook vakkundig uitgehakte zinnen in. Een goede stijl hoort een basisvoorwaarde te zijn voor een Kinderboekenweekgeschenk.

Mees Kees van Mirjam Oldenhave van twee jaar geleden was ook niet bijster origineel, maar had die degelijkheid wel en bood bovendien een dosis goed geregisseerde ontroering. Diep door de knieën ging Tjibbe Veldkamp vorig jaar met Bert en Bart redden de wereld, in zijn verlangen om iets lolligs voor jongens te schrijven. Maar dat boekje schitterde van de pesterige humor.

Dat bijna alle kinderen van Nederland liever iets anders lezen dan Gouden Griffels, weten we nu wel. Het organiserende CPNB loste deze schoolstrijd de laatste jaren goed op door een lekkere weglezer af te wisselen met een auteur die wat meer in zijn mars heeft. Nóg beter zou het zijn als hedendaagse auteurs kwaliteit, originaliteit en lekker lezen wat dichter bij elkaar wisten te brengen. Tosca Menten slaagt daar niet in.

Meer over