Heeft Máxima vlekjes op haar blazoen?

De steak was heet, de frieten krokant, de wijn van een goed jaar. . . En tóch werd in restaurant Stendhal te Gent - met De Groene Amsterdammer aan de dis - gepalaverd over seks....

Verhaeghe meent dat de moderne man vlucht voor de directe avances van vrouwskant; Gommers gelooft dat wij in onze prestatiemaatschappij naar steeds extremere vormen van seks streven, maar toch geen bevrediging meer vinden. 'Wanneer je alleen nog maar genot kunt voelen met tepelklemmen, lijkt er iets mis te zijn', zegt Commers.

Het komt allemaal door de 'unieke individualisering' in de 20ste eeuw. Verhaeghe: 'Hedendaagse patiënten hebben last van verplichtingen. Ze moeten zich te pletter genieten.' En dat maakt juist zo depressief. Wees gewaarschuwd: 'De Grote Teleurstelling' is geen sappig verhaal.

Het titelverhaal in Elsevier over 'Máxima - Koningin in spe' is níet heet, níet krokant, maar wel geweldig truttig. Een Nederlands diplomatenvrouwtje in New York prijst de zwijgzaamheid van de 'wat jeugdiger kring rond Alexander' en zegt instemmend: 'Goed zo, kunt u zien dat het nette kinderen zijn.'

Niettemin schrijft Elsevier dat de Nederlandse regering nog aan het uitzoeken is of Máxima wel zo'n net meisje is. 'Heeft Máxima vlekjes op haar blazoen?' Een oud-ambassadeur geeft ongevraagd advies: 'Ik zou 's een aantal mensen voor een informele lunch hebben uitgenodigd. En dan onder een cocktail hebben geïnformeerd naar het milieu van het betreffende meisje. Met een glas in de hand gaat dit soort dingen beter.' Het gaat immers om de vrouw op wier schouders een 'staatstaak' moet komen te rusten: de voortplanting à l'Orange.

Vijf Dolle Mina's van weleer - Germaine Groenier, Neele Carvalho-Romijn, Ria Sikkes, Ilja Ramaker en Joyce Ylstra-Nicolai - hebben de voortplanting al ruimschoots achter de rug en presenteren zich thans in Vrij Nederland als gelukkige oma's.

De mooiste passage is die van Groenier over de geboorte van haar eerste kleindochter: 'Om een uur 's nachts belde de aanstaande vader. Ik ben meteen op de fiets gesprongen. Ze woonden in een Amsterdamse volkswijk op een half woninkje. Ik reed die donkere straat in en het eerste wat me opviel waren twee verlichte ramen die totaal beslagen waren. Het water droop eraf. Dat was zo'n mooi gezicht. Je zag meteen: daar is gewerkt, daar is geworpen.'

Deze vreugde om het kind, wordt in HP/De Tijd vergald door een verhaal dat niet iedere moeder blij is met haar pasgeboren kind. Als de omstandigheden te ongunstig zijn, verwaarloost de moeder het kind, of vermoordt het zelfs.

Volgens de Amerikaanse feministische antropologe Sarah Blaffer Hrdy zijn het de mannen die verantwoordelijk zijn voor dergelijke 'ongunstige omstandigheden'.

Hrdy gelooft dat in samenlevingen, waarin de vrouw een zekere mate van 'reproductieve autonomie' heeft en kan beschikken over redelijk betrouwbare vormen van geboortenbeperking, het doden van kinderen of het te vondeling leggen ervan niet voorkomt. Ook in samenlevingen waar grootmoeders, moeders en zusters voor de pasgeborene zorgen, komen drama's als kindermoord et cetera niet voor.

De antropologe vindt dat de oorspronkelijkste menselijke samenleving 'matrilokaal' is. Haar voorbeeld zijn de Braziliaanse Canela-indianen, waar vrouwen grote seksuele vrijheid genieten. Gek dat die vooral in tropische paradijsjes voorkomen, constateert HP/De Tijd. Elders is Koning Winter spelbreker: in koude streken moeten namelijk kleren worden genaaid en moet het vuur branden, terwijl manlief op de oeros jaagt. Vrouwen en mannen waren dus veel afhankelijker van elkaar. Maar die feiten gaat ze uit de weg, verwijt HP/De Tijd Hrdy.

In HN onthult theaterproducent Tassy Schmid dat ze pas nu, op haar 47ste, de Nederlanders durft te vertellen dat zij de Duitse auteurs Goethe en Schiller waardeert. Schmid: 'Wanneer ik iets uit het buitenland haal en met name uit Duitsland, kijk ik eerst of het koosjer is.' Werk aan de winkel voor Verhaeghe en Commers.

Meer over