Review

Hartverscheurende rauwheid in I'm the Same, I'm an Other

Een krantenknipsel, dat is het enige dat de kijker als achtergrondinformatie meekrijgt. En eigenlijk is dat ook genoeg.

Floortje Smit
null Beeld
Beeld

Wat is toch de relatie tussen de ruige maar knappe Hongaar en het 9-jarige meisje dat hij bij zich in die auto heeft? Hoe lang zijn ze al op pad en waar vluchten ze voor? Vader en dochter zijn het in elk geval niet, maar ze zijn wel tot elkaar veroordeeld - hij ontfermt zich onhandig maar liefdevol over haar en zij loopt niet weg, ook als ze de kans heeft.

In I'm the Same, I'm an Other laat regisseur Caroline Strubbe alles onbesproken. Praten doen ze amper, deze merkwaardige Bonnie en Clyde. Af en toe communiceren ze via een paar scrabblewoorden.

De Vlaamse Strubbe registreert al net zo stil en commentaarloos als haar hoofdpersonen. Een krantenknipsel, dat is het enige dat de kijker als achtergrondinformatie meekrijgt. En eigenlijk is dat ook genoeg - zoals je ook eigenlijk niet hoeft te weten dat deze film na Lost Persons Area (2009) het tweede deel van een trilogie is.

Nee, het echte verhaal dat Strubbe wil vertellen ligt eerder verscholen in het lelijke appartement in de oncharmante Engelse badplaats waar het duo langzaam naar elkaar toegroeit, met uitzicht op de rafelrand van de wereld. Hier ontvouwt zich een film over het verlangen en onvermogen om elkaar te vinden in verdriet.

Deze rauwheid is prachtig gestileerd gefilmd door cameraman David Williamson. Maar het is dankzij Kimke Desart, ook al hoofdpersoon in Lost Persons Area, dat het hermetische I'm the Same, I'm an Other in al haar schoonheid de kijker niet buitensluit. Ze heeft een gezicht waarnaar je kunt blijven kijken en geeft Tess een pantser waar kwetsbaarheid en onschuld altijd doorheen schemeren. Haar steeds obsessievere verlangen naar controle en houvast is hartverscheurend.

undefined

I'm the Same, I'm an Other. Regie: Caroline Strubbe. Met Kimke Desart, Zoltán Miklós Hajdu. 112 min., in 4 zalen.

undefined

Meer over