Review

Hartenstrijd vormt afgekloven versie van bijna begraven genre

Hartenstrijd vormt een wéér wat verder afgekloven versie van een genre dat in Engeland en Amerika al half begraven is. De meer intieme scènes tussen de hoofdrolspelers stranden in humorloze, weeïge dialogen.

Bor Beekman
null Beeld
Beeld

Zolang er een publiek voor bestaat, zullen ze worden gemaakt: romantische komedies met het bekende orgaan in de titel. Van Mannenharten 1 en 2 tot Pak van mijn hart. Hartenstrijd, het speelfilmdebuut van televisieregisseur Janice Pierre (Bagels & Bubbels), is een soort vervolg op Hartenstraat, het speelfilmdebuut van Sanne Vogel. Die film, uit 2014, volgde de perikelen van twee onvermijdelijk verliefd te worden bewoners van dat ene Amsterdamse straatje. De voortzetting Hartenstrijd speelt even verderop in de Amsterdamse stadswijk de Pijp. En is iets volkser getoonzet: nu doen de weifelende motoragent Tina (Jennifer Hoffman) en gladde kroegeigenaar Sven (Tibor Lukács) hun uiterste best niet voor de ander te vallen.

Hartenstrijd

Romantische komedie
Regie: Janice Pierre
Met: Jennifer Hoffman, Tibor Lukács, Eva van de Wijdeven, Oscar Aerts, Georgina Verbaan, Anniek Pheifer, Loek Peters, Cees Geel, Murth Mossel
93 min., in 116 zalen.

'Ik heb een foutemannenverslaving', zelfanalyseert zij, zojuist gedumpt en vastbesloten zich niet meer te binden; ze gaat zich oefenen in ongebonden seks. Hij is de buurtversierder, maar voortaan niet meer (iets met een dode vader, lang verhaal), en sluit zo'n typische romkomweddenschap: als de horecahunk kan daten zonder seks, hoeft hij niet in Borat-mannenbikini in z'n eigen kroeg te zitten.

Van het gebruikelijke bijeenbrengen, uiteendrijven en vervolgens definitief bijeenbrengen van het koppel moet Hartenstrijd het niet hebben: een wéér wat verder afgekloven versie van dat in Engeland en Amerika al half begraven filmgenre. Wel aangenaam is de wat hardere humor in het script van Nienke Römer. Juist in scènes die er voor de plot weinig toe doen: de grove onderonsjes met Tina's collega-motoragenten (Cees Geel en Murth Mossel), of Svens bezoek aan de zwangerschapscursus van een vriendin.

De meer intieme scènes tussen de hoofdrolspelers, die toch tellen binnen zo'n romantisch geheel, stranden in gewauwel over gevoelens die maar niet zichtbaar worden. De hier ineens humorloze, weeïge dialoog gedijt niet bij Hoffmans onderkoelde voorkomen, of Lukács' wat lijzige stemgeluid.

Een wat zonderlinge geste vormen twee overgeërfde bijpersonages uit Hartenstraat: de wufte homobuurman duikt weer op, evenals de manische buurvrouw (Georgina Verbaan) die enkel agressief contact legt. Dat was frisser in de vorige film.

Voor een komedie over veronderstelde sekseverschillen komt Pierres debuut met opvallend decent bloot: zelden viel slagschaduw zo gekunsteld over vrouwentepels. Nieuwe tuttigheid? Of visueel commentaar op de vrijzinnige Hollandse traditie? Dat laatste zou dan wel weer grappig zijn.

Hartenstrijds mix van zwijmelromantiek en lompe spot hapert, maar zal deze romkomniche vast niet de nek omdraaien. Ergens verheugt iemand zich al op Hartenklop, Hartenkreet en vul maar in.

undefined

Meer over