Theater

Happy Hour blijft meer een knappe, verbale exercitie dan dat het opwindend theater is ★★★☆☆

Lineke Rijxman, Rosa van Leeuwen en Malou Gorter in Happy Hour. Beeld Nichon Glerum
Lineke Rijxman, Rosa van Leeuwen en Malou Gorter in Happy Hour.Beeld Nichon Glerum

Voordat de voorstelling begint, neemt actrice Lineke Rijxman het woord. Ze zegt tegen het publiek dat de voorstelling Happy Hour eigenlijk twee jaar geleden al is bedacht en vorig jaar zou worden gespeeld. Door diverse lockdowns is dat uitgesteld. Inspiratiebron destijds was onder meer het premiersdebat tussen Rutte en Baudet, laatstgenoemde stond toen nog hoog in de peilingen. Intussen zijn de politieke werkelijkheid en het maatschappelijk debat nogal veranderd en aangescherpt, met een nog heftiger wij-zijdenken.

En juist dat zijn de thema’s die in Happy Hour, de nieuwe voorstelling van Mugmetdegoudentand, aan bod komen. Drie vrouwen – twee van de Grijze Generatie en een jonge vlogger – treffen elkaar in een soort van buuthuis annex praatcafé. Daar nemen ze ieder hun eigen rol aan, en storten zich vol overgave in een verbaal gevecht.

De een is al 35 jaar lid van de PvdA (Malou Gorter), de ander stemt op Volop Rechts (Rosa van Leeuwen), de derde (Lineke Rijxman) is de buitenstaander. Zij heeft genoeg van het lawaai om haar heen en droomt van een stil huisje in Friesland. Op het scherp van de snede wordt gedebatteerd over onderwerpen als volk versus elite, wit versus zwart, fascisme, vrouwenhaat – noem maar op.

Gorter is daarin ongekend fel en meedogenloos (ze noemt haar jonge opponent ‘een kleine fascistische Lolita’), Van Leeuwen gespeeld naïef (‘de boze burger is een gewone Nederlander’) en Rijxman weet het even niet meer. Interessant is de discussie over geweld tegen homo’s, maar het niet durven benoemen wat de achtergrond van de daders is. Die thema’s zijn nog steeds actueel, in die zin is Happy Hour niet door de tijd ingehaald. Maar je verwacht toch ook wel iets actueels: iets over een bezemsteel, cartoons, volksopstanden, wappies.

Net op het moment dat je denkt: ja nu weten we het wel, wordt de voorstelling onderbroken en de rollen omgedraaid. Rechts wordt links en vice versa. Meningen, opvattingen, principes – ze blijken inwisselbaar. Het geheel krijgt dan ook iets absurdistisch. Heftig is een naargeestige verkrachtingsscène als illustratie van waartoe vrouwenhaat kan leiden. ‘Ik lach, omdat de volgende dag nog erger is’, is een sleutelzin.

De drie actrices zijn aan elkaar gewaagd, maar het is Gorter die wijdbeens en grofgebekt de show steelt: eerst als achterhaalde socialist, daarna als rechts-rabiate woordvoerder van ‘de gewone Nederlander’. Taalspelletjes, misverstanden, ironie, rollenspel – in Happy Hour zit het allemaal.

Toch blijft de voorstelling meer een knappe, verbale exercitie dan dat het opwindend theater is. Fraai is de melancholische epiloog waarin de vrouwen terugkeren naar hun kindertijd, de schoolmusical, naar het genot van samen zingen, samen zijn, verbinden. Wanneer hebben ze dat losgelaten?

Happy Hour

Theater

★★★☆☆

Door Mugmetdegoudentand.

16/9, Theater Bellevue, Amsterdam. Tournee t/m 30/10.

Meer over