Review

Hannigan heeft het in zich om als dirigent legendarisch te worden

Het is niet het geringste werk dat Barbara Hannigan heeft uitgekozen voor haar cd-debuut als dirigent: Alban Bergs Lulu-suite, een werk dat de componist in 1934 samenstelde als 'trailer' voor de gelijknamige opera die hij niet meer zou voltooien.

Frits van der Waa
null Beeld Van Der Waa
Beeld Van Der Waa

Maar Hannigan kent het werk van binnen en van buiten: in 2012 vertolkte de Canadese stersopraan de hoofdrol in de Brusselse enscenering, waarin ze van regisseur Krzysztof Warlikowski de hele avond op spitzen moest balanceren.

Voor deze uitvoering hoefde ze niet op haar tenen te lopen. Dat is te zien in de op dvd bijgeleverde documentaire die Mathieu Amalric over het repetitieproces met orkest Ludwig maakte. Hannigan is fenomenaal, of ze nu zingt of dirigeert. En het gaat allemaal even natuurlijk. 'Het moet zo ver komen dat de orkestleden als een zwerm vogels met zijn allen een plotselinge wending kunnen maken zonder te botsen', legt ze uit. Naast de solopartij, die ze in een van de delen al dirigerend vertolkt, zingt ze ook moeiteloos de lastige 'atonale' orkestpartijen mee en legt heel precies uit wat de relatie met het libretto van de opera is.

Crazy Girl Crazy. Berio, Berg en Gershwin klassiek
Barbara Hannigan & Ludwig
Alpha (cd + dvd)

Het resulteert in een uiterst geladen uitvoering, waarin kleur en expressie het volle pond krijgen.

De dirigent heeft van de cd een muzikaal zelfportret gemaakt door Berg te omlijsten met Berio's solostuk Sequenza III, waaraan ze een eigen, lichte toets geeft, en een door Bill Elliott en haarzelf gearrangeerde (en met Lulu-verwijzingen opgeluisterde) suite met liederen uit Gershwins Girl Crazy.

Als zangeres is Hannigan, nu halverwege de 40, al nagenoeg legendarisch. Ze heeft het in zich om het als dirigent ook te worden.

Barbara Hannigan. Beeld AFP
Barbara Hannigan.Beeld AFP
Meer over