AlbumrecensieCollapsed in Sunbeams

Haar ingetogen debuutalbum bevestigt het: Arlo Parks is een talent om te koesteren ★★★★☆

null Beeld

Al een paar jaar zingt het rond: de Londense dichter en zangeres Arlo Parks is er een om in de gaten te houden. Nog maar 20 jaar oud heeft ze zich niet gek laten maken en de tijd genomen voor het zeer afgewogen, mooie albumdebuut dat Collapsed in Sunbeams is geworden.

Parks schrijft mooie tekstregels die ze met een warme, wat romige en naturel klinkende stem zingt. Wat de pakkende liedjes hier zo aangenaam maakt, is dat Parks alles zo ingetogen brengt. Ze presenteert zich nadrukkelijk niet als souldiva, ieder effectbejag is haar vreemd. Liever wentelt ze zich in de fluweelzachte arrangementen. Maar gezapig wordt het nergens.

De productie van Luca Buccellati is rijk. Zachtmoedig, met waar nodig even een diepe baslijn als prikkelend accent. Parks is meer pop dan soul, meer Lily Allen dan Amy Winehouse, maar vooral een talent om te koesteren. Niet alleen om haar muziek, maar ook vanwege haar teksten. ‘I’d lick the grief right off your lips/ You do your eyes like Robert Smith’, zo begint ze Black Dog. Sterk beeld, je weet meteen wie je voor je ziet.

Arlo Parks

Collapsed in Sunbeams

Pop

★★★★☆

Transgressive/PIAS