design

Graag iets meer drama, en iets minder ego: designduo Drift bespeelt Carré

Vier dagen lang is Koninklijk Theater Carré aan de Amstel de speeltuin van Drift, oftewel van Lonneke Gordijn en Ralph Nauta. Dit kunst- en designduo brak drie jaar geleden door na een succesvolle expositie in het Stedelijk Museum in Amsterdam. Nationale roem volgde toen koningin Máxima een fan bleek.

null Beeld Ossip van Duivenbode
Beeld Ossip van Duivenbode

Een enorme massieve kubus van zilver zweeft boven het podium van theater Carré in Amsterdam. Het object glinstert en pulseert, alsof het leeft en ademt. Of is het nou een holografische projectie van een kubus, die langzaam oprekt tot een schuin vlak, dat zich weer langzaam ontvouwt tot een doorzichtige en langgerekte driehoek, vanaf de uiterste bovenhoek van het podium tot bijna in de orkestbak? Nee, toch niet, het zijn vijf reusachtige doeken van 10 bij 4 meter die aan elkaar zijn geknoopt tot een rechthoek – alleen de onderkant is open.

Het duurt even voordat je doorhebt hoe de installatie Ego van het Amsterdamse kunst- en designduo Drift nou precies werkt. Aan de acht hoeken zitten touwen die de flexibele constructie aanspannen en vieren, waardoor die voortdurend van vorm verandert. Het doek is bovendien gemaakt van 16 kilometer aan ragfijne, maar ultrasterke carbondraden die losjes in elkaar zijn geweven. Daardoor verandert ook het oppervlak voortdurend onder de gekleurde spotjes die van verschillende kanten schijnen. De betovering wordt versterkt door sferische ambientmuziek, de loungebankjes en natuurlijke de majestueuze ambiance van Carré.

null Beeld Ossip van Duivenbode
Beeld Ossip van Duivenbode

Vier dagen lang is het eminente theater aan de Amstel de speeltuin van Drift, dat bestaat uit Lonneke Gordijn en Ralph Nauta. Het duo werd bekend bij het grote publiek na de succesvolle solotentoonstelling in het Stedelijk Museum in Amsterdam in 2018. Een nationale bekendheid werden ze nadat koningin Máxima en interviewer Matthijs van Nieuwkerk een bewonderend onderonsje hadden onder én over Fragile Future, een intrigerende kroonluchter gemaakt van duizenden paardenbloempluisjes die pontificaal in de entree van Paleis Huis Ten Bosch hangt. Het lijkt dan ook bijna logisch dat Koninklijke Theater Carré de volgende halte zou worden voor Drift.

Daarbij, veel installaties van Drift zijn dramatische performances waarin natuur en techniek versmelten. Neem de honderden drones die het duo als een zwerm spreeuwen boven de Maas in Rotterdam liet zwenken op nieuwjaarsnacht. Of de Shylights, een formatie van zijden kroonluchters die – onder meer in het trappenhuis van het Rijksmuseum – in een zorgvuldige choreografie omhoog en omlaag bewegen en zich daarbij uitvouwen tot kwalachtige wezens. Ook figureerde hun werk in modeshows van Iris van Herpen. Kortom, Drift maakt kunst die je moet meemaken.

null Beeld Ossip van Duivenbode
Beeld Ossip van Duivenbode

Vreemd is het natuurlijk wel, twee kunstzinnige ontwerpers die Carré mogen bespelen. Voor 15 euro worden elk uur tien gelukkige bezoekers (de vierhonderd kaartjes waren in twee uur uitverkocht) eerst door de foyer geleid. Hier zit zelfs een vrouw met een pincet een voor een de pluisjes uit een paardenbloem te trekken om die op een ledlampje te lijmen. Ongeveer een kwartier doet ze over één pluisje; in de kroonluchter van koningin Máxima zitten er honderden. Het heeft iets gekunstelds om monotone handarbeid te verheffen tot een toneelstukje. Te meer omdat de geprinte A4’tjes met schetsen en foto’s slordig aan de muur hangen en er geen teksten bij de maquettes staan, waardoor je soms maar moet gissen waarnaar je kijkt.

Voor het sluitstuk – een halfuur durend ‘optreden’ van Ego in de grote zaal – wordt de making of hiervan getoond. In de verduisterde repetitieruimte in de nok van Carré hangen materiaaltestjes van het doek, dat vorig jaar het decor was van de opera L’Orfeo van Claudio Monteverdi door de Nederlandse Reisopera. Op de grond staat een motor die de touwen aanspant. Op een tv-scherm wordt een korte documentaire over Ego getoond. Het oogt vooral als een promotieshow.

Zeker, Ego is een indrukwekkend werk dat moeiteloos de volle dertig minuten boeit. De visuele spanning wordt bekrachtigd door het urgente thema van technologie die tot leven lijkt te komen. Maar iets meer drama en iets minder ego van Drift zou dit totaaltheater goed hebben gedaan. Nu gaat er juist iets van de magie verloren. En dat was vast niet de bedoeling.

Meer over