Gouden combinatie met Al Green

Postuum..

AMSTERDAM De afgelopen dinsdag in een ziekenhuis in Memphis op 81-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval overleden Willie Mitchell zal vooral de geschiedenis ingaan als de man die soulzanger Al Green zijn geluid gaf.

Het fluwelen geluid van strijkers, blazers en zacht tikkende hihats waar Green in de jaren zeventig zijn grootste successen mee had werd door de zelf ooit als trompettist begonnen Mitchell ontwikkeld in de studio’s van het Hi-label waar hij sinds eind jaren vijftig aan verbonden was.

Hi was aanvankelijk gespecialiseerd in instrumentale rhythm & blues. Het label scoorde zo goed in Memphis dat wel eens geopperd werd dat Hi stond voor hitinstrumentals. Ook Mitchell leverde bijdragen aan die reputatie met zelf gecomponeerde nummers als The Crawl (1962) en 20-75 (1964), maar zijn grootste hit kreeg hij met zijn versie van Soul Serenade (1968).

Zijn baas bij Hi, Joe Cuoghi, erkende behalve zijn talenten als trompettist en arrangeur ook zijn neus voor zangtalent, en gaf hem de ruimte samen te werken met Ann Peebles. Zij is de eerste bij wie Mitchell zijn zorgvuldig uitgedachte arrangeerplannen uitprobeerde. Peebles scoort in 1969 en 1970 bescheiden hits met Part Time Love en Walk Away, waarop al eerste aanzetten tot wat later de Hi-sound zou gaan heten.

Een maand nadat Mitchell door Joe Cuoghi in 1970 tot vicepresident van Hi wordt benoemd, overlijdt de platenbaas. Mitchell is dan vooral druk in de weer met een zanger die hij een paar jaar eerder al in Texas had horen zingen, Albert Greene.

Als Al Green zou deze zanger met zijn sensuele stem in de jaren zeventig de belangrijkste artiest uit de stal van Mitchell worden. Greens naam werd langzaam synoniem aan Hi en Willie Mitchell.

Greens platen uit de eerste helft van de jaren zeventig, zoals Let’s Stay Together, I’m Still In Love With You, Call Me en Al Green Is Love, behoren nog altijd tot de mooiste uit de soulgeschiedenis, en leverden Hi grote hits op als Let’s Stay Together, Tired Of Being Alone en Take Me To The River. De smachtend sensuele stem van Green en de satijnen arrangementen van Mitchell leken voor elkaar gemaakt. Maar in 1977 raakte Green in de here, en nam hij zonder Mitchell Belle op, zijn laatste lp voor Hi, dat langzaam ten onder ging omdat het geen antwoord had op de discorage van dat moment.

De gouden combinatie Green-Mitchell maakt in 1985 nog een matig gospelalbum He Is The Light voordat in 2003 Mitchell weer contact zoekt met Green. ‘We moeten ons karwei afmaken’, waren volgens Green in een interview met de Volkskrant Mitchells woorden. De plaat I Can’t Stop is Greens beste in twintig jaar.

Mitchell bleef tot zijn dood betrokken bij de Royal Studio in Memphis waar recentelijk onder meer Buddy Guy, Anthony Hamilton en John Mayer opnamen. Maar het ‘karwei’, zoals hij de samenwerking met Al Green noemde, is zijn belangrijkste bijdrage aan de popmuziek geweest.

Meer over