nieuws

Golden Earring moet stoppen omdat oprichter George Kooymans met ALS een wreed lot treft

George Kooymans (72) van Golden Earring heeft de slopende spierziekte ALS. Optreden lukt niet meer, het betekent het vervroegde einde van de befaamde rockband.

Barry Hay en George Kooymans (rechts) op Pinkpop in 2005. Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant
Barry Hay en George Kooymans (rechts) op Pinkpop in 2005.Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Je zou Golden Earring een groots afscheidsconcert op eigen voorwaarden hebben gegund. Zestig jaar rockhistorie, 58 jaar on the road, waarvan de laatste 51 in de bezetting die met Radar Love (1973) wereldfaam verwierf. Nog één buiging van Barry, George, Rinus en Cesar, de Nederlandse Beatles, Stones en Who tegelijk.

Het lot heeft anders beslist . Het nieuws van vrijdag had nauwelijks wreder kunnen zijn: George Kooymans (72), oprichter, gitarist, zanger en voornaamste songschrijver, heeft de slopende spierziekte ALS. Manager Rob Gerritsen bevestigde het pas aan het eind van de dag, tegen de NOS: dit is het einde van Nederlands grootste rockband.

Kooymans gaf ’s middags telefonisch kort bevestiging aan het Algemeen Dagblad, na onduidelijke berichtgeving vroeger op de dag.

‘Ik heb ALS. Het is een heel naar bericht. Ik ben niet in de stemming om er verder veel over te zeggen. Ik sta onder behandeling van het universitair ziekenhuis in Leuven. That’s it.’

Een soort afscheidsoptreden, zit dat er volgens Kooymans nog in? ‘Zoals het er nu uitziet niet. Nu kan ik het niet en het is een progressieve ziekte. Optreden gaat helaas niet meer.’

Een kort afscheidsmoment, wie weet, maar de boodschap is helder: zonder George geen Earring. Drummer Cesar Zuiderwijk (72): ‘We zullen nooit spelen zonder één van ons.’

Doodsklap

Frontman Barry Hay (72): ‘Dit is een doodsklap. We hebben altijd gezegd dat we zouden doorgaan tot een van ons zou omvallen. Dat George dan de eerste zou zijn, had ik niet verwacht.’

George Kooymans is 13 als hij in 1961 een bandje opricht met zijn 15-jarige buurjongen Rinus Gerritsen. Ze noemen zich The Tornado’s, tot blijkt dat er al een Engelse band is die zo heet. Nieuwe naam: The Golden Earrings. Debuutsingle Please Go (1965) is direct een hitje.

In 1967 wordt zanger Frans Krassenburg vervangen door Barry Hay. In 1970 completeert Zuiderwijk de definitieve bezetting.

Als de groep in 1969 Golden Earring gaat heten, zonder meervouds-s, heeft de 21-jarige Kooymans al tien Nederlandse toptienhits achter zijn naam: beatsingles als That Day (1966), maar ook het gedragen Just a Little Bit of Peace in My Heart (1969).

Vanaf 1970 kiest de Earring voor harde rock, slim meebwegend met de trends, al blijft er altijd plaats voor een lichter getoonzette Kooymans-hit als Another 45 Miles (1969) of Buddy Joe (1972), of in later jaren een door hem gezongen rockballad.

Internationale doorbraak

De band breekt na 1970 internationaal door: eerst op het Europese vasteland, daarna – op de golven van Radar Love - in Engeland en de VS, waar het album Moontan (1973) de gouden status haalt.

Nieuw Amerikaans hitsucces blijft lang uit, maar de groep bouwt tijdens tien lange Amerikaanse tournees (1969-1984) een ijzeren live-reputatie op, tot er in 1982 ineens tóch een nieuwe wereldhit is: de Kooymans-compositie Twilight Zone (1982). In de Benelux gaat When The Lady Smiles (1984) er zo mogelijk nog overheen.

De rol van blikvanger liet Kooymans van oudsher graag aan Hay, maar Kooymans was de creatieve turbo van de groep. Hij maakte twee soloalbums, een album met zijn Amerikaanse vriend Frank Carillo (2009) en twee met Boudewijn de Groot en Henny Vrienten, als Vreemde Kostgangers (2017).

In totaal had Golden Earring 47 Top 40-noteringen in Nederland, waarvan 27 in de toptien. De 25 studioalbums en vele live- en compilatiealbums waren goed voor ruim dertigmaal goud en platina.

Geen liefhebber van praatjes

Van interviews, praatjes op de bühne of officiële plichtplegingen moest Kooymans weinig hebben, maar een onbekende muzikant die een eerste exemplaar van een cd aan George Kooymans wilde uitreiken, kon zomaar een ‘ja’ krijgen. Dan vleide ‘Kooy’, ook wel ‘Jojo’, een gitaar en een kleine versterker in de kofferbak en reed hij erheen vanuit het Vlaamse Rijkevorsel, sinds mensenheugenis zijn woonplaats.

Die wil om te spelen, was misschien wel de grootste verdienste van Golden Earring, Nederlands eigen wereldband, die zijn imposante podiumproductie transporteerde naar elk dorp, elke sporthal, elke feesttent.

Een polderfenomeen van wereldallure, dát was de Earring, even legendarisch als Hollands. Bij de Earring hoorde het beeld van een door licht en geluid overdonderd kind, generatie na generatie, bij papa op de schouders met twinkelende ogen, open mond en de handen op de oren van ontzag.

Dat dat nu zomaar stopt, door een achterbaks een-tweetje van covid-19 en ALS, daar kun je als oude fan om huilen.

Meer over