Godsamme, Bettine mist het balletje

Vrouw van veertig, roerige sportcarrière achter zich, zwanger van een kind dat verwekt werd door haar onlangs overleden geliefde, en dan moeten antwoorden op de vraag: 'Wanneer in je leven heb je je voor het eerst vrouw gevoeld?'..

Op televisie kan alleen Martin Simek in luchtige intimiteit zo'n vrouw zo'n vraag stellen zonder dat de mussen gapend of gegeneerd van het dak vallen. Want Martin Simek is de zondagsschilder onder de tv-interviewers.

In zijn nieuwe serie van vijf ontmoetingen is de oud-tafeltennister Bettine Vriesekoop vanavond als eerste bij hem te gast. In de buurt van Praag, Simeks geboortestad, op een boerderij die hij voor zijn oude moeder had willen opknappen. Ook de locatie voor de gesprekken met de andere vier vrouwen.

Dat riekt naar de truc van Villa Felderhof. Godzijdank is er één groot verschil. Simek is niet schijnheilig. Simek is oprecht naïef, oprecht charmant, want zondagsschilder immers. En daarom wringt het soms ook in de overgangen.

Simek, oud-tennisser, en Vriesekoop doen wie het langst een balletje hoog kan houden. Simek praat over het aanstaande kind, over de dode Hans: Bettine ('godsamme') mist het balletje. Simek leert haar een tennistruc met het balletje op het batje en wil eigenlijk doorpraten over de dingen des levens. Bettine, gedreven als in een kwartfinale, concentreert zich nu werkelijk en oefent, oefent, oefent tot ze het kunstje ook beheerst, en achtermekaar perfect herhaalt. 'Ja, als ik het eenmaal kan', zegt ze, 'dan kan ik het ook.'

Zo is Bettine Vriesekoop nou eenmaal, zo werd ze een groot tafeltennisster. Mooie scène.

Dan staan er twee stoelen op het erf. Moeten ze op zitten, is kennelijk afgesproken. Jaja, mompelt Simek ongemakkelijk. Bettine Vriesekoop kijkt er een beetje verloren naar. Blijkbaar is haar gezegd dat er op die stoelen nog een paar zware zaken ter sprake moeten komen. Het bestaan lijkt zijn serieuze lichtheid te verliezen.

Gezeten vraagt Simek: 'Vind je het vervelend om over Hans te praten?' (Zie je wel, verkeerde voortzetting.)

Bettine Vriesekoop antwoordt: 'Voor de televisie? Ik denk niet dat iedereen daarop zit te wachten, eerlijk gezegd.'

Gelijk heeft ze.

Maar het komt weer goed, na een paar omhalen en haakse hoeken. En achteraf blijkt die wat suffe opslag toch nog tot iets aardigs en algemeen inzichtelijks te leiden. Als in een game bij tennis en tafeltennis.

Een troostrijk half uur met Bettine Vriesekoop, zoals Martin Simek graag gewild moet hebben. Leerde hij niet van zijn moeder (die het weer van de Chinezen had): 'Niemand stapt twee keer in dezelfde rivier.' Wat dat ook precies moge betekenen. Maar dat vraag je niet aan een zondagsschilder.

Meer over