Glijerige soul met het juiste rafelrandje

Twee blanke jongens uit Baltimore die hun liefde voor klassieke jarenzeventigsoul en -funk omzetten in knap vormgegeven liedjes waarop zelfs Prince jaloers mag zijn. Dat is Silk Rhodes. Opgepikt door het label dat patent lijkt te hebben op het uitbrengen van dit soort muziek: Stones Throw (zie ook The Stepkids en Mayer Hawthorne). Het duo komt na een paar singles nu met hun debuutalbum. Michael Collins tekent voor de productie terwijl Sasha Desree zingt.

Meteen in Pains is het al raak, een slepende ballad, mooi met falset gezongen en begeleid door zwoele keyboard partijen. De vroege jaren zeventig van de Stylistics en de funk uit die tijd van Sly Stone staan model, en net als bij een band als Jungle of wijlen The Child Of Lov weet je aanvankelijk niet helemaal zeker of het hier een ode aan of een pastiche van muziek uit een voorbij tijdperk lijkt.

Die bevestiging komt na een liedje of zes, en een paar met mooie Rhodes piano en analoge synths vormgegeven instrumentale stukken: dit is geen parodie, zelfs geen ode. Wat je hoort zijn zeer zorgvuldig in elkaar gezette liedjes.

De glijerige soul krijgt steeds het juiste rafelrandje en de instrumentatie heeft iets rauws, wat het allemaal ook wat spannender maakt. Silk Degrees doet op het albumdebuut wat Beck vijftien jaar geleden deed op Midnite Vultures: met eigen composities de grote funk- en slijpsoulmuziek uit de vroege jaren zeventig naar de kroon steken.

undefined

null Beeld .
Beeld .
Meer over