POSTUUM

Gitaarvirtuoos met onwaarschijnlijke soleersnelheid

Hij was de beul van de tremolo-arm, in het Engels zo treffend 'whammy bar' genaamd. De eind vorige week overleden Lonnie Mack pionierde in het gebruik van snerpend en jammerend gitaarvibrato, in zijn stompende en razendsnelle bluesrocklicks die hele generaties gitaristen tot lichtend voorbeeld zouden dienen, van Stevie Ray Vaughan tot Eric Clapton en Keith Richards.

Robert van Gijssel
Lonnie Mack (midden) tijdens een optreden in 1985 met Keith Richards (links) en Ron Wood van de Rolling Stones in het cafe Lone Star in New York. Beeld Alligator Records
Lonnie Mack (midden) tijdens een optreden in 1985 met Keith Richards (links) en Ron Wood van de Rolling Stones in het cafe Lone Star in New York.Beeld Alligator Records

Lonnie Mack, geboren in 1941 in Harrison County, Indiana liep op 13-jarige leeftijd weg van school. Hij trok met zijn elektrische gitaar en een hoofd vol bluegrass- en countrykennis langs kroegen om daar wat geld te verdienen. Hij speelde gitaarstukken van Les Paul en T Bone Walker, maar was naar eigen zeggen ook beïnvloed door zwarte rhythm and blues, Ray Charles en de country van George Jones.

In 1958 kocht Mack een van de eerste Flying V gitaren van Gibson en aan dat instrument zou zijn naam altijd verbonden blijven. Mack hield van de vorm van het instrument, de in twee punten gespleten klankkast, én van het snijdende gitaargeluid dat de Flying V kon produceren. Mack speelde zich de vingers stuk en werd een gitaarvirtuoos met een onwaarschijnlijke soleersnelheid, die adembenemend rap over de gitaarhals kon razen in harde bluesrock, rhythm and blues en smerige rockabilly.

Maar het meest opzienbarend was Mack dus in het gebruik van de tremolo-arm, die hij met de pink van zijn rechterhand bediende terwijl de rest van de hand het plectrum door de snaren liet hakken. Volgens de latere bluesgitaarlegende Stevie Ray Vaughan kon niemand zo kundig met tremolo spelen: 'Hij bedient de tremolo terwijl de rest van zijn hand gewoon doorspeelt. En dat geluid jaagt de rillingen door je lijf.'

The Wham of that Memphis Man!

In 1964 bracht Mack een plaat uit met eerder verschenen liedjes, onder de toepasselijke titel The Wham of that Memphis Man! Het was een harde maar virtuoze plaat, waarop Mack zich liet begeleiden door honkende saxen en zijn eigen rauwe maar soepele soul- en gospelstem. De plaat zou door veel rockgitaristen worden gezien als monumentaal gitaaralbum, omdat er zo knap op gesoleerd werd. Maar Mack's muziek werd in Amerika halverwege de jaren zestig toch ook een beetje als ouderwets gezien, omdat daar net de zogeheten Britse invasie van Beatles en Stones was komen aanzetten. Mack werd dé gitaarheld van gitaarhelden, maar zou in de Verenigde Staten nooit tot een podiumgigant uitgroeien met een groot eigen publiek.

In de jaren zeventig maakte Mack nog een aantal ingetogen countryplaten, om tien jaar later toch maar weer huis te houden in de bluesrock. Hij raakte bevriend met de jonge en snel populair wordende gitarist Stevie Ray Vaughan, die idolaat was van Mack en de toch wat vergeten gitarist onder zijn hoede nam. De vriendschap resulteerde in 1985 in de plaat Strike Like Lighting, waarop Stevie Ray Vaughan zou meespelen. Het werd een verkoopsucces en een klassieke gitaarrockplaat: Macks belangrijkste wapenfeit van zijn latere carrière.

Mack overleed donderdag 21 april, dezelfde dag als die andere gitaarheld Prince. Het nieuws over zijn dood werd, wellicht mede door dat andere overlijdensgeval, pas later wereldkundig. Lonnie Mack is 74 jaar geworden.

Albumcover van'The Wham of That Memphis Man!,' door Mr. Mack uitgebracht in 1964. Beeld Fraternity Records
Albumcover van'The Wham of That Memphis Man!,' door Mr. Mack uitgebracht in 1964.Beeld Fraternity Records
'Strike Like Lightning' (1985). Beeld
'Strike Like Lightning' (1985).Beeld
null Beeld
Beeld
Meer over