Geschiedenis van een berg

Een aap leest de mens de les, in het sprookje van Peter Verhelst

Arjan Peters

De mens denkt soms dat hij de maat der dingen is en de natuur aan zich kan onderwerpen. Dat vindt hij de triomf van de beschaving. Je zóú hem toch. In zijn novelle Geschiedenis van een berg geeft Peter Verhelst, die lang geleden in De kleurenvanger (1996) en Tongkat (1999) liet zien te weten hoe je een modern sprookje kan schrijven, het woord aan een gorilla. Die wordt gevangen en naar het attractiepark Droomland gevoerd, waar vermenselijkte dieren een voorstelling moeten geven.

Hij moet leren praten ('Dit noemen we een on-der-broek'), rechtop lopen, glimlachen en converseren. En dat zou vooruitgang zijn. Het is godgeklaagd.

Al vroeg in het verhaal is de belegen moraal duidelijk, waardoor het lezen van honderd pagina's nog een zit met zuchten wordt. In een enkele zin flitst Verhelsts beeldende talent op: 'De muziek stond zo hard dat de auto een hevig pompend hart leek.' Maar daar blijft het bij. Had dit eigenlijk een kinderboek moeten worden (Het geheim van de keel van de nachtegaal uit 2009 kreeg vier prijzen), en dacht de schrijver halverwege dat zijn boodschap ook voor grote mensen geschikt was?

Hoe dan ook, Geschiedenis van een berg is een pijnlijke misser. Het gaat verkeerd in Droomland. De aap wordt nachtwaker. Wel blijft hij hoop houden. Fijn voor hem. Ik respecteer deze gorilla wel, maar een schrijver is het niet.

Meer over