Gerespecteerd journalist vliegt uit de bocht

Mark Misérus

Wat is dat toch met die zelfverklaarde opschoners van sporten als voetbal en wielrennen? Hebben ze net hun hele leven gewijd aan het verjagen van fietsende epo-klanten of het ontmaskeren van oude, corrupte mannen op de bestuurlijke apenrots van het voetbal, gaat het helemaal de verkeerde kant op met hen.

Schandaal

Zo vocht David Walsh jarenlang een verbeten strijd uit met Lance Armstrong en zijn machtige pr-machine. De Ierse journalist bracht een paar boeken uit over het tweede (doping)leven van de Amerikaan en, zo weten we sinds Armstrong bij Oprah aanschoof voor zijn befaamde ja-ja-ja-interview: wat Walsh had geschreven, was allemaal waar. Maar in plaats van rustig van zijn triomf te genieten, ramde Walsh nóg een boek in elkaar dat behalve over de uit de historie geschrapte renner vooral over zichzelf ging ('Mijn jacht op Lance Armstrong').

Andrew Jennings is (was) een al even gerespecteerd journalist die zich al decennialang vastbijt in de corruptie van het internationale sportbestel. Hij leverde een belangrijke bijdrage aan de ontrafeling van het schandaal rond ISL, een sportmarketingbedrijf dat een dagtaak had aan het uitbetalen van de tientallen miljoenen aan smeergeld, om contracten voor het WK-voetbal uit het vuur te slepen voordat de concurrentie dat kon doen. Van oud-FIFA-voorzitter Havelange, ex-IOC-baas Samaranch en de verderfelijke mores in de wereld van het grote voetbalgeld weten we dankzij Jennings heel wat meer - hulde!

Te smeuiig

Toch knaagt het ergens wanneer je FIFA imperium leest. Weer dat moralistische toontje, zo van: had de wereld maar wat beter naar Andrew Jennings geluisterd. Dat hij de volvette en aangeklaagde voetbalbaas Chuck Blazer consequent 'de Buik' noemt, is nog tot daar aan toe. En het stijltrucje om de 'schurken' met hun voornaam ('Jack', 'Ricardo', 'Sepp') op te voeren: we kennen het van de schrijver.

Maar nadat de FIFA voor de zoveelste keer met de maffia is vergeleken en de termen 'smerig', 'leugenachtig' en 'omerta' voor de ogen dansen, vliegt Jennings de bocht uit met FIFA imperium, dat ook nog eens een groot deel van zijn vorige twee boeken opwarmt. De zaken niet al te smeuïg brengen: ook dat is de kwaliteit van een onderzoeksjournalist. Zeker als de wereld waarover je schrijft, al smeuïg genoeg is. Bovendien komen Jennings en zijn uitgever hun ronkende belofte niet na. Als hij werkelijk degene is die harde bewijzen aan de FBI overhandigde en zo 'Sepp Blatter ten val bracht' (voorflap boek), dan verwacht je daarover meer te lezen dan een paar alinea's in de inleiding.

Meer over