'Gekken en verzamelaars boden me miljoenen'

Cor Suijk had als rijk man op de Bahama's kunnen zitten. Maar de dagboekvellen van Anne Frank moesten naar Nederland, betaald door de staat....

Van onze verslaggever Toine Heijmans

Hij werd een chanteur genoemd, een profiteur, een makelaar in koffie. Cor Suijk wilde geld zien voor de dagboekvellen van Anne Frank die hem waren toevertrouwd. En hij krijgt het. Precies volgens plan, genoeg om zijn educatieve holocaust-werk in Amerika te betalen.

Een kwartier geleden was het rond, nu zit Cornelis Suijk (75) in een café, achter een glas Baileys. Tevreden, herhaalt hij, maar niet triomfantelijk. 'Vijftien miljoen is me geboden voor die dagboekfragmenten. Gekken, verzamelaars, het is tulpenhandel. Ik had nu een heerlijk leven kunnen leiden op de Bahama's, maar dat wilde ik niet. Ik wilde dat de vellen teruggingen naar Nederland en dat de staat ze zou betalen. Dat is me gelukt.'

Tegen zijn verwachting in, dat wel. Het zag er somber uit, zegt Suijk, toen advocaat D. den Hertog hem ruim een jaar geleden namens de staat sommeerde de vellen terug te geven. Omdat ze niet van hem zouden zijn. Suijk heeft altijd verklaard dat hij de handschriften kreeg van zijn vriend Otto Frank, de vader van Anne. Het Anne Frank Fonds in Basel echter houdt vol dat Suijk ze heeft gestolen - hetzij van Otto, hetzij van diens vrouw Edith. Ook het RIOD (nu NIOD) vond dat Suijk ten onrechte over de pagina's beschikte.

Daarmee was zijn positie in de onderhandelingen niet sterk. Het geluk wilde dat Suijk de dagboekbladen bij veilinghuis Christie's liet taxeren. Daar vond hij een onverwachte bondgenoot in directeur Felix de Marez Oyens. 'Hij heeft zich echt geweldig ingespannen. Ik was de prooi van de landsadvocaat én van het Anne Frank Fonds in Basel, dat me bestookte met verdachtmakingen. De Marez Oyens heeft zich daar tussen geworpen. Als je onder deze omstandigheden hulp krijgt van zo'n man - ik ben vol lof. Zonder hem was ik nooit serieus genomen.'

Christie's taxeerde de handgeschreven velletjes op 1,4 miljoen dollar. Minister Hermans van OC & W was uiteindelijk bereid een klein deel te betalen, omdat Nederland voorzitter is van de internationale task force met betrekking tot holocaust-educatie. Het geld gaat naar de Holocaust Education Foundation, een fonds in Cincinnati dat leraren bijschoolt. Het is mede opgericht door Suijk, nadat zijn vorige werkgever, het Anne Frank Center in New York, de banden verbrak wegens de dagboekaffaire. 'Ik heb een leerplan ontwikkeld dat docenten in Amerika kunnen gebruiken. Daar kan ik mee aan de slag. En het NIOD kan publiceren.'

Dat wil zeggen: als de mysterieuze sponsor zich aandient die ruim een miljoen dollar wil betalen aan het fonds. Want zolang dat niet gebeurt, blijven de velletjes in de kluis van Christie's. Maar ook die deal is bijna rond, verzekert Suijk. 'Dat zal hooguit een paar weken duren. Dan betaal ik de champagne. Heerlijk als het allemaal voorbij is. Deze pagina's zijn een angstig bezit.'

- Otto Frank was tegen publicatie. En nu gebeurt het toch.

'Ik weet zeker: Otto zou me geholpen hebben in deze zaak. Hij zou me eerst flink de oren hebben wassen, maar vervolgens ook hebben ingezien dat er met dit geld veel goeds te bereiken is.'

Meer over