Geen Poolse, maar Afghaanse bruid

Unfinished Sky, de Engelstalige versie van De Poolse Bruid, ging maandag op het filmfestival van Toronto in première...

Van onze medewerkster Floortje Smit

Toronto ‘Het schoonmaken’, zegt de Australische regisseur Peter Duncan ernstig tijdens de vragensessie na de première in Toronto van zijn Unfinished Sky. Wat er gewijzigd was aan het Nederlandse script van De Poolse Bruid wilde iemand uit het publiek weten. ‘In het origineel werd veel schoongemaakt.’ Hij laat zijn stem dalen. ‘Héél veel.’ De Nederlandse trots moet even worden weggeslikt. Vond Duncan ‘onze’ Oscarnominatie van 1999, de film die in binnen- en buitenland talloze prijzen heeft gewonnen, eentonig? ‘Eerlijk gezegd’, zegt Duncan later buiten de zaal, ‘vond ik de karakters, de situatie en de thema’s van De Poolse Bruid prachtig. Alleen dat herhalen van dagelijkse handelingen was voor mij niet zo nodig.’

Unfinished Sky is de eerste productie van New Holland Pictures, een samenwerking tussen de Australische producenten Cathy en Mark Overett en de Nederlanders Anton Smit en San Fu Maltha. De nieuwe productiemaatschappij richt zich op Engelstalige remakes van Nederlandse films die een internationale release verdienen.

Alhoewel, remakes? Het schoonmaken is lang niet het enige dat Duncan heeft aangepast. In zijn versie zitten amper poëtische landschapshots of zwangere stiltes. Hij heeft een frivolere manier van filmen en er gebeurt veel meer dan in het origineel.

Unfinished Sky is eerder een bewerking dan een remake, benadrukt de Australische producent Cathy Overett tijdens de vragensessie. Ja, een vrouw op de vlucht voor een stel pooiers komt weer terecht bij een alleenstaande boer, maar haar levensverhaal moest worden aangepast omdat het originele einde in Australië eenvoudigweg niet zou kunnen. Bovendien wilden ze Unfinished Sky net als De Poolse Bruid politiek maken zonder het expliciet als onderwerp te nemen. Omdat de problematiek na de val van de muur gedateerd is, werd de Poolse Anna ingewisseld voor een Afghaanse Tahmeena. Vragen van het publiek over zijn mening over de Australische opstelling tegen vluchtelingen wil Duncan best beantwoorden. Maar, benadrukt hij, daar gaat de film niet over. Toch is zijn versie politieker dan De Poolse Bruid: ‘Sinds 9/11 staan we veel minder open voor wat nieuw en anders is. Het vele Dari hebben we niet ondertiteld, om de kijker het oogpunt van de boer te laten ervaren, om te laten zien hoe bang we zijn geworden als maatschappij.’

Aan een opmerkelijk element is de film wel trouw gebleven: Monic Hendrickx – die in De Poolse Bruid haar eerste hoofdrol speelde – kruipt opnieuw in de huid van de mishandelde vrouw. Ze is zo overtuigend dat iemand uit het publiek wil weten hoe Duncan bij deze Afghaanse actrice kwam.

Meer over