Fusionblad wil groeien, maar weet niet hoe

Zwart geklede conservatoriumstudenten die het liefst zittend naar ellenlange gitaarsolo's over jaren zeventig synthesizer-gefreak luisteren. Of veertigers die thuis op de bank genieten van de softporno-pop van Kenny G....

Het fusionblad is een eenmansproject van A. Oosterhof, fusionliefhebber als geen ander. Drieduizend exemplaren is hij al kwijt. En de reacties zijn 'overweldigend'. De eerste dagen moest hij de telefoon uit de muur trekken, puilde zijn brievenbus uit. En dit is nog maar het begin: hij verspreidde zijn blad alleen onder gelijkgestemden.

Maar hoe vaak heeft Oosterhof al niet kennissen thuis voor zijn boxen gezet, die vervolgens met een stapel geleende cd's zijn huis verlieten? Precies. Want als ze het eenmaal hebben gehoord, is iedereen verkocht. Het probleem is dat er nergens over fusion wordt geschreven en niemand het kent. 'Dit blad gaat deze vicieuze cirkel doorbreken.'

Voordat het zover is, fungeert het fusion-blad in de eerste plaats als een ontmoetingsplek voor liefhebbers. Zo is Oosterhof voor kopij nog aangewezen op zijn lezers. 'Ik zeg tegen iedereen: doe mij een plezier en zet een stuk op papier.' Aan censuur doet hij niet. Wel moeten de stukken 'enig niveau' hebben.

Oosterhof sluit niet uit dat het blad op den duur meer dan tienduizend abonnees krijgt. Ook een kleurenmagazine met vijftig pagina's op A4-formaat behoort tot de mogelijkheden. 'Let maar op, in iedereen schuilt een fusion-fan. Andere muziekbladen gaan nog versteld staan.'

Er is alleen een probleempje: hoe komen die tienduizenden potentiële fusion-liefhebbers in contact met het magazine? Oosterhof weet het ook nog niet. Vooralsnog is hij voor de verspreiding van het twintig pagina's tellende fanzine aangewezen op zijn netwerk. 'Ik kom nog wel eens op platenbeurzen en concerten. Daar zie je iedereen, want het is een klein clubje.'

Meer over