Frans eten is nu eenmaal ook weleens saai en afgezaagd

Elke bespreking van een boek over de Franse keuken lijkt te moeten beginnen of eindigen met de verzuchting dat het natuurlijk niet kan tippen aan De keuken van de Franse provincies van de Engelse kookschrijfster Elizabeth David....

Dat zegt iets over de kwaliteit van Davids werk en over dievan alle na 1960 verschenen boeken over de Franse keuken, maarmisschien zegt het ook wel iets over die Franse keuken zelf,waarin niet-Fransen maar moeilijk enige ontwikkeling kunnenbespeuren: altijd weer die eeuwige salade Niçoise en die boeufbourguignon, de oeufs à la neige en de omelet aux fines herbes.

Ja, logisch, zal de kenner van de Franse eetgewoontenopmerken - die boeken bevatten het fundament van het Fransekoken; voor verfijnde nieuwigheden moet je de restaurantcultuurin Frankrijk onder de loep nemen, en dan vooral het metMichelinsterren gedecoreerde gedeelte daarvan. Tja. Goed etenbegint thuis, hoor je weleens; mag daaraan niet wordentoegevoegd dat saai en afgezaagd eten ook thuis begint? OnzeFranse vrienden schotelen hun kinderen doorgaans pizza voor, ofhamburgers, en eten zelf graag chips bij het warme eten (yek!).

Nu het goede nieuws: met De Franse keuken van Carole Clementsen Elizabeth Wolf-Cohen is zojuist een adequaat kookboekverschenen waarin de klassiekers keurig worden opgedist, voorzienvan instructieve kleurenfotografie - een element dat in deboeken van Elizabeth David in elk geval ontbreekt. VoorDavid-adepten is er ander goed nieuws: Een dame in de keuken,'verhalen en recepten' uit haar beste boeken (vooral uit dat overFrankrijk), is nu verschenen in een voordelige editie.

Beide boeken kunnen uiteraard niet tippen aan Davids Dekeuken van de Franse provincies, maar dat weten we nu wel.

Henrico Prins

Meer over