Fotograaf zonder ogen

Als jong fotograaf kwam Hannes Wallrafen (54) overal waar zich drama's voordeden: overstroming in Bangladesh, oorlog in Noord-Ierland. Later ging hij ertoe over zijn foto's te regisseren, of 'organiseren' zoals hij het zelf noemt....

Documentairemaker Erik Willems volgde een jaar langWallrafens worsteling met het verdwijnende zicht. Soms trof hijeen man die zich zijn beroep zag afgenomen. Die vertelt hoe elkeochtend de klap weer komt als hij uit zijn droom ontwaakt, en hoehij die onder de douche weer te boven moet zien te komen. Diezich vrolijk maakt over de attributen op de blindenbeurs. Of eenWallrafen die van de softwareleverancier bij zijn computer eenduimdikke handleiding krijgt overhandigd met de woorden: 'Als uiets wilt weten: hier staat alles in.'

Maar hij treft vooral een man die al vanaf dag één probeertzichzelf opnieuw uit te vinden. Beter nog: die probeert eenfotograaf zonder ogen uit te vinden. Hij gaat niet bij de pakkenneerzitten, maar richt zich op geluid. 'Als ik niet creatief kanzijn, kan ik net zo goed de hele dag in bed blijven liggen', zegthij. Hij laat zich uitleggen hoe een bandrecorder werkt. In zijnkeuken, waar hij met moeite het water in het koffiefilter krijgtgegoten, experimenteert hij als een kind met het gespetter vanwater. Druppels in een glas. Druppels op de bodem van een pan.'Ooh, dat is leuk.' Opnemen. Luisteren. Experimenteren. Een algeplande foto-reis naar Curaçao zet hij meteen om in eengeluidsreis.

Na verloop van tijd gaat de kijker steeds meer naar de filmluisteren om de nieuwe wereld van Wallrafen mee te maken. Metzijn status van De Blinde Fotograaf lijkt een herlancering vanWallrafen niet kansloos.

Meer over