Drama

Fireflies in the Garden

Warrige semi-autobiografie

Bor Beekman

Je kunt, als beginnend regisseur op zoek naar een te verfilmen verhaal, altijd nog terugvallen op je jeugdervaringen. Zeker wanneer die jeugd gepaard ging met de nodige ellende en frustratie.

Dennis Lee, die eerder een studenten–Oscar won met zijn zelfgeschreven en geregisseerde korte film Jesus Henry Christ, geeft het schrijfproces zelf ook maar meteen een plaats in zijn semi–autobiografische debuutspeelfilm, Fireflies in the Garden. Michael, de zoon uit de filmfamilie, sjouwt rond met het manuscript van de roman waarin hij voorgoed afrekent met zijn naasten, en bovenal met zijn dominante en emotioneel verkrampte vader.


Fireflies in the Garden (de titel verwijst naar een gedicht van Robert Frost én naar de vuurvliegjes die Michael voor de lol met een badmintonracket aan gort slaat) opent met een gecompliceerd auto–ongeluk, waarbij moeder om het leven komt. Het dwingt de overblijvende familieleden hun leven en onderlinge relatie te herzien. En de flashbacks, héél veel flashbacks, bieden onderwijl inzicht in wat er allemaal is misgegaan binnen de familie.


De overgangen tussen de tijdsprongen zijn vaak mooi zacht en natuurlijk gefilmd. Onopvallend bijna, maar daardoor ook verwarrend. Complexe familiesamenstellingen, en de niet altijd op hun oudere of jongere variant lijkende acteurs, maken het verhaal er niet duidelijker op.


In een (halve) ensemblefilm, waarin veel personages door elkaar wandelen, is het zaak iedereen voldoende kleur te geven. Voor een debuutfilmer wist Lee een zeer imposante cast te strikken, met onder meer Julia Roberts als moeder, Willem Dafoe als vader en Emily Watson als tante. Opvallend genoeg krijgt geen van die drie vat op zijn of haar karakter. Wat aanvankelijk nog door kan gaan voor onderhuids of ingehouden spel, blijkt gaandeweg eerder eendimensionaal, en flets.


Hoe erg Lees echte jeugd was, hoort er niet toe te doen voor de uiteindelijke filmervaring. Toch is het de werkelijkheid die, via een omweg, de film opbreekt. Lee lijkt verknocht aan zijn materiaal en dicht het te veel betekenis toe; de verstikkende verhouding met zijn vader, de ellenlange gezinsdiscussies – zo uniek is het allemaal niet. Gevat in weinig sprankelende, nietserige dialogen pakt de getroebleerde jeugd opvallend alledaags uit, om niet te zeggen, saai.


Het maakt Fireflies in the Garden tot een typische verwerkingsfilm – stukken interessanter voor de maker dan voor de kijker.


Meer over