Filosofische flow

Op het podium heten ze Blaxtar, Typhoon, Dinopha en O-dog. Ze delen één achternaam: De Randamie. ‘Natuurlijk ondersteun je elkaar.’..

De oudste van het stel, Kevin (28) alias Blaxtar, pikte hiphop al op toen de familie De Randamie nog in ’t Harde woonde. Daar wendde Kevin, Blax voor intimi, zijn onbeholpen middelbare school-engels aan om de teksten van Amerikaanse voorbeelden als Das EFX, Wu Tang Clan en EPMD te noteren en uit het hoofd te leren.

En Glenn de Randamie (22), alias Typhoon, alias Ty, volgde. ‘Ik had Blax als voorbeeld, zo ben ik er in gerold. Maar als hij bijvoorbeeld een goede breakdancer was geweest, was ik hem misschien daarin gevolgd.’

Toch, het muzikale gen zat er al in. Want vader De Randamie speelde saxofoon in de fanfare van het Surinaamse leger. En niet alleen Kevin en Glenn, die eerder rapte in het groepje de Rudeteenz, hebben daar iets van mee gekregen, maar ook jongste zus Sharon (20) die live de concerten van haar broers versterkt als back up mc en die als zangeres Dinopha volgend jaar met de meidengroep Mighty Eight wordt gelanceerd.

En dan is er nog een broer (26) die onder de naam O-dog als back up mc, stand-up comedian en instigator van de Comedy Lounge in Amsterdam flink aan de weg timmert.

Het muzikale talent heeft zich bewezen. Typhoon en Blaxtar, afkomstig uit de buurt van de Nederlands hiphophofstad Zwolle en deel van de scene rond Nederlands meest populaire hiphopcrew Opgezwolle, hebben al successen geboekt. Typhoon won in 2004 de Grote Prijs voor hiphop en deed mee aan de Buiten Westen tournee rond beatproducer Kubus. Blaxtar zelf is genomineerd voor een urban award van BNN en staat later deze maand geprogrammeerd op het Crossing Border festival in Den Haag.

Er mag gedeeld worden in het succes. Eigenlijk is het Typhoons avond als hij vanavond optreedt tijdens het Meet the Streets Festival in het Rotterdamse Now & Wow, maar naar goed hiphopfamiliegebruik heeft hij broers en zus meegenomen om mee te doen op het podium. ‘Het is bij ons een vanzelfsprekendheid dat je elkaar ondersteunt’, licht hij toe in de kleedkamer. En dat dan maar gelijk onder de officiële paraplu van De Randamie Enterprises, een bedrijfje dat uiteindelijk de muzikale verrichtingen van de hele familie onder een beheer zal brengen. Talent gaat in dit geval gepaard met ambitie. Maar ook al staat het een en ander nog in de kinderschoenen – Blaxtar: ‘Onze eerste ambitie is op dit moment overleven met onze muziek’ – is er al een eerste product: Blaxtars debuutalbum Ozmoses.

De plaat laat een ander gezicht van hiphop in Nederland zien. Ozmoses staat bol van associatieve teksten van een rapper die zich er niet voor schaamt enig onderwijs genoten te hebben en net zo goed Plato en ‘alea iacta est’ laat rijmen op vierkwartsmaat. Originele, soms bijna industriële beats ondersteunen een virtuoze flow die de tel weet te ontwijken. Bovendien etaleert Blaxtar een verbale pretentie die je mist in de meeste popmuziek.

Maar het persoonlijke element valt misschien nog het meest op. In het nummer De Prognose verhaalt de rapper, die vroeger hevig stotterde, over een pijnlijk moment toen hij de beurt in de klas kreeg.

Mijn vierde logopediste. Ik stotterde, ik sliste. Mijn tong bleef voortdurende lettergrepen missen. Ik vocht met medeklinkers, ik stopte, ik slikte.

Het is de enige manier waarop Blax en Ty kunnen rappen. Typhoon vindt het belangrijk om zich als rapper ‘zo eerlijk en kwetsbaar mogelijk op te stellen, te laten zien dat je zo puur mogelijk bent. We focussen op de inhoud, dat is wat we gemeen hebben met een act als Opgezwolle.’

Blaxtar: ‘Er heerst in de Nederlandse hiphop een taboe om op die manier rapnummers te schrijven. Het gaat er nu vooral om op een geijkte manier hitjes te scoren. Als je uit je eigen ervaringen durft te putten, geeft dat veel meer energie.’

Vergelijk het met de ‘conscious rap’ van Talib Kweli of Common. Het gewetensvolle maatschappijkritische antwoord op rap die louter naar bitches en ho’s riekt en driftig gekopieerd wordt door wannabees. Of zoals Blaxtar het kernachtig verwoordt op Verstoft Toch: ‘kids die wel kut rappen maar niet weten wat een vagina is.’

Niet meer dan logisch dat de teksten afgedrukt staan in het albumboekje. Sterker nog, de oplettende lezer zal ontdekken dat de titels van alle nummers achter elkaar een gedicht vormen. ‘Om aan te geven dat het album meer is dan een compilatie. Er is een eenheid van sfeer’, licht de auteur toe.

Wil Blaxtar de Nederlandse hiphop naar een hoger plan tillen? Onomwonden: ‘Absoluut! Mijn teksten moeten ook zonder muziek hun kracht behouden en een eenheid vormen.’

Zijn zijn raps dan poëzie?

‘Nee, dat is het niet. Ik wil het niet benoemen, omdat ik niet schrijf met het doel om in een bepaalde categorie te vallen. Maar als ik besluit ergens een tekst onder te zetten, vind ik die tekst wel een gedicht, ja.’

De vraag of hij ooit heimelijk de ambitie koesterde van een carrière als schrijver, pareert hij met: ‘Ik ben een schrijver. Ik ben geen rapper. Ik ben een artiest die rap gebruikt als middel om zijn boodschap over te brengen. Maar in principe kan dat in elke vorm. Zonder muziek is dit ook een een marvellous ding.’

Meer over