FILMTIPS

Vanwege de vroege verschijning van Opmaat kan van onderstaande aanbevolen films niet vermeld worden in welke theaters zij te zien zijn....

In verschillende steden

André Hazes, Zij gelooft in mij (René Appel). Knap geconstrueerd portret van de volkszanger in zijn kracht en zijn eenzaamheid. Bekroond met de Joris Ivens Award op het International Documentary Filmfestival Amsterdam.

Les convoyeurs attendent (Benoît Mariage). Nieuwsfotograaf van lokaal sufferdje wil dat zijn zoon het wereldrecord deur openen breekt. Ontroerend mensensprookje in grauw landschap.

Ikke niet (Ari Kristinsson). Leuke IJslandse kinderfilm over meisje dat met vriendinnetje haar vader gaat zoeken, die zogenaamd in het buitenland is. Publieksfavoriet op jeugdfilmfestival Cinekid.

Kruimeltje (Maria Peters). Het sneeuwt altijd in deze warme, oer-Hollandse kerstverfilming van Chris van Abkoudes klassieke jeugdboek. Tienjarige Ruud Feltkamp is een vondst als schoffie met een gouden hart.

Crazy (Heddy Honigmann). Aangrijpende documentaire waarin home videos uit oorlogsgebieden en plaatjes uit het fotoboek dienen als opmaat tot een close-up van het gezicht van de vertellende militair, luisterend naar de muziek die hen door barre momenten heeft geholpen.

The Straight Story (David Lynch). Road movie zoals het hoort: nog belangrijker dan de fysieke tocht is de emotionele weg die Alvin Straight aflegt, een 73-jarige baas die 500 kilometer op een grasmaaier rijdt om zijn zieke broer te bezoeken. Zonder special effects, seks en geweld.

The World is Not Enough (Michael Apted). Negentiende James Bond-film, gemaakt naar formule met een onverwoestbare, eigen en inmiddels klassieke identiteit. Met Sophie Marceau als sterk Bond-meisje en een steeds betere Pierce Brosnan als 007. Laatste keer met Q, de oude meester van de technische snufjes, die afgelopen zondag overleed.

The Legend of 1900 (Guiseppe Tornatore). Onwaarschijnlijke fantasie over een man die als vondeling op een schip officieel niet bestaat, nooit van boord komt, de wereld kent als de zee die hij ziet vanuit een patrijspoort en tevens de meest briljante pianist van de eeuw is. Na Cinema Paradiso heeft Tornatore niet meer zo'n mooi snotterconcert gecomponeerd.

Of Freaks and Men (Alexej Balabanov) volgt de teloorgang van twee welgestelde families in het St. Petersburg van rond de eeuwwisseling. Balabanov schoot zijn absurde film in de stijl en de kleuren die aan het begin van de cinematografie gangbaar waren. Een satirische parabel, een bitter verhaal over de invloed van beelden op het gedrag van mensen.

Sombre (Philippe Grandrieux). Verbijsterend en nauwelijks verteerbaar portret van een seriemoordenaar in een streng gestileerde film met een intensieve visuele kracht.

Mifune's Last Song (Sren Kragh-Jacobsen). Een zwarte, maar tegelijk lieve, romantische komedie die naar de regels van Dogma 95 is gemaakt. Kragh-Jacobsen en zijn uitstekende acteurs maakten een film over de invloed van leugens op het dagelijkse leven. Er komen tal van kwesties langs: burgerlijkheid, echtscheiding, verkrachting, gezinsverhoudingen en zelfs buitenaardse wezens.

Beshkempir (Aktan Abdikalikov). Juweeltje uit Kirgizië over manwording van jongen die als baby werd geadopteerd. Dat de regisseur een opleiding genoot aan kunstacademie is te merken aan zijn prachtige visuele stijl.

De Stilte (Mohsen Makhmalbaf). Fraai ogend verhaal over een blind jongetje dat de wereld ontdekt met zijn oren. Zonder knievallen of luide knallen.

Seul contre tous (Gaspar Noé). Indringend, met grove middelen geschetst portret van een maatschappelijk ontspoorde slager met kortsluiting in zijn hoofd, die alleen geluk kan vinden bij zijn autistische dochter. Dis-moi que je rêve (Claude Mouriéras). Menselijke drama's met bittere ondertonen, wars van commerciële gladheid.

Star Wars: The Phantom Menace (George Lucas). In prequel van de drie voorgaande delen doen de met computers gemaakte bewoners van het sterrenstelsel niet onder voor echte acteurs. Lucas' werk steunt niet op het povere scenario, maar moet het hebben van de sublieme techniek.

Los amantes del Círculo Polar (Julio Medem). Een film als een palindroom. Medem mengt een berekenend spel met de ontroerende geschiedenis van een tragische liefde. Zelden gaat dit samen. Hier wel.

After Life (Kore-eda Hirokazu). Beeldschone droomvertelling over bedrijf waar aan kersverse doden wordt gevraagd hun dierbaarste herinnering te vertellen. Daarvan wordt een film gemaakt en de herinnering wordt meegenomen naar de eeuwigheid.

Os mutantes (Teresa Villaverde). Imponerend rauw portret van Portugese zwerfkinderen leidde in Portugal tot kamervragen. Het is dan ook een film als een mokerslag.

Deconstructing Harry (Woody Allen). Een stortvloed aan flauwiteiten, harde grappen en sterren in het geestige portret van een geblokkeerde schrijver die het verschil tussen fictie en werkelijkheid niet meer weet.

Festen (Thomas Vinterberg). Hoe een familiefeest genadeloos uit de hand loopt. Grootste kracht van dit psychologische drama is het ensemblewerk van een groep topacteurs. Het gebruik van de digitale camera draagt bij tot de indringende realistische sfeer.

Meer over