Filmplezier druipt af van de nieuwe T2 Trainspotting

Vooraf lag de kritiek voor het oprapen, maar T2 is een uitstekende, tamelijk ingenieuze film. De echo van het origineel klinkt op talloze manieren door.

Johny Lee Miller en Ewan McGregor in T2 Trainspotting Beeld
Johny Lee Miller en Ewan McGregor in T2 TrainspottingBeeld

De titel is wat eigenaardig, ook omdat de enige echte T2 in de filmhistorie naar niets anders verwijst dan het vervolg op de klassieker The Terminator. Maar opvallend genoeg wringt er verder weinig tot niets in dit uiterst risicovol geachte vervolg op Danny Boyles virtuoze junkiedrama Trainspotting (1996).

De kritiek lag vooraf voor het oprapen: waarom zou je überhaupt beginnen aan een veredelde reünie van het even levensechte als karikaturale junkieviertal te Edinburgh in de film die is gebaseerd op het cultboek van Irvine Welsh? Trainspotting zette met zijn uitbundige vertelstijl, gevatte ironie en serieuze onderliggende thematiek een belangrijke toon in het filmlandschap van de jaren negentig.

T2
Trainspotting
Tragikomedie
Regie Danny Boyle
Met Ewan McGregor, Robert Carlyle, Jonny Lee Miller,
Ewen Bremner, Anjela Nedyalkova, Kelly Macdonald
118 min., in 73 zalen

Regisseur Boyle en scenarist John Hodge wisten waaraan ze begonnen. De boel niet verklooien is al heel wat, zei Boyle rond de eerste aankondiging van T2. De vervolgroman van Welsh uit 2002, Porno, diende slechts losjes ter inspiratie. Heel slim richten ze zich vooral op de tijd die sinds de eerste film is verstreken, op hoe de twee tussenliggende decennia hoofdpersonages Renton, Sick Boy, Spud en Begbie hebben gevormd. T2 gaat over terugkijken naar het verleden, over onverwoestbare vriendschap. De gebeurtenissen in het origineel zijn een ijkpunt, ook voor de personages, maar die film overtreffen of zelfs maar benaderen is niet het doel.

Het openingsbeeld bevat al de ingrediënten die dit tot een uitstekende en zelfs tamelijk ingenieuze film maken. Op het ritme van de The Prodigy-remix van Iggy Pops Lust for Life holt Renton (Ewan McGregor) op de loopband in een sportschool, zoals hij in de eerste film rende door de achterbuurten van Edinburgh, op de vlucht voor de politie na een beroving.

Lees ook:

Twintig jaar na junkie- klassieker Trainspotting pakken de originele castleden hun rollen weer op in T2. V spreekt de acteurs en regisseur Danny Boyle over de hereniging, die niet vanzelf sprak.

Het verhaal biedt meer een keten van opwindende gebeurtenissen dan een plot. Renton is verworden tot saaie burgerman, in Amsterdam nota bene (al blijft het Nederlandse aandeel in de film verder beperkt tot beeldflitsen van Johan Cruijff en Robin van Persie, met zijn wonderkopgoal tegen Spanje). Maar hij ligt in scheiding, verkeert in een existentiële crisis en vliegt terug naar zijn oude vrienden in Edinburgh, aan het slot van het origineel door hem beroofd van de gezamenlijke verdiensten van een drugsdeal. Hij stuit op wraak, van de nog altijd even gewelddadige Begbie, maar voelt vooral hoe de jaren zijn weggetikt.

De echo van het origineel klinkt zo op talloze manieren door in het vervolg. Via de muziek, zoals de vertraagde ambientversie van Underworlds Born Slippy. En in originele herinterpretaties van legendarische scènes, met ditmaal een toiletmoment dat vooral komisch is in plaats van hallucinant. Of in letterlijke flashbacks, die als herinneringen in het heden worden gemonteerd. Audiovisueel is T2 uitmuntend: Boyle brengt grote emoties over via popmuziek, de camera van Oscarwinnaar Anthony Dod Mantle (Slumdog Millionaire) is voortdurend in beweging, filmt vanuit een schier oneindige hoeveelheid hoeken en standen en maakt van elk shot een bescheiden sensatie. Het filmplezier druipt ervan af.

T2 Trainspotting filmposter Beeld
T2 Trainspotting filmposterBeeld

Lees ook:

De soundtrack bij Trainspotting was bijna net zo legendarisch als de film zelf. Ook de plaat bij T2 voelt de tijdgeest haarfijn aan.

Overzees klonk ook na verschijning van de film kritiek. Het Verenigd Koninkrijk kijkt al zo diep in de achteruitkijkspiegel, moet de maker van de beste Britse film van de jaren negentig dat nou ook al doen?

Maar de personages zijn zich bewust van die hang naar het verleden. Ze voelen de tijd door hun vingers glippen. 'De wereld verandert, ook als wij dat niet doen', zegt Begbie. Verheerlijking van het verleden is in T2 nooit los te zien van tragiek.

Boyle en consorten doen opvallend veel meer dan waarop je vooraf redelijkerwijs kon hopen.

Meer over