Filmfestival in bijna filmloos Marokko

Veel grote namen, weinig grote films, dit jaar op het filmfestival van Marrakech. Wat waren de hoogtepunten?

Bill Murray op het 15e Marrakech film festival Beeld epa
Bill Murray op het 15e Marrakech film festivalBeeld epa

Politiek binnen én buiten de filmzalen, zeer strenge beveiliging, opzienbarende gasten van Hollywood tot Bollywood; de voornaamste ingrediënten van de vijftiende editie van het Festival International du Film de Marrakech brachten voortdurend leven in de brouwerij, ook als de films wat tegenvielen.

Het belangrijkste filmfestival van de Noord-Afrikaanse regio besloot dit jaar nadrukkelijk diversiteit te vieren. Vrijwel iedere podiumspreker greep de kans voor zijn pleidooi tot verbroedering in een brandende wereld. Eregast Bill Murray, wiens tamelijk onleuke, in Marokko opgenoemen komedie Rock the Kasbah het festival opende, sprak met een 'zwaar gemoed' over de aanslagen in Parijs en San Bernardino.

De vraag welke rol filmers kunnen spelen om de wereld een beetje een betere plek te maken, beheerste het festival. 'Het is meer dan ooit noodzakelijk om vriendschap en creativiteit te benadrukken', zei Francis Ford Coppola, voorzitter van de negenkoppige festivaljury. 'Film is daarvoor het medium bij uitstek.'

De aanwezigheid van grote namen bedwelmde, in Marrakech. Naast Coppola, die als voorzitter in de voetsporen trad van onder anderen Isabelle Huppert en Martin Scorsese, maakten Olga Kurylenko, Naomi Kawase, Jean-Pierre Jeunet en Anton Corbijn deel uit van de jury.

En dan is er nog de filmminnende koning Mohammed VI, vanaf 1999 op de troon, die het festival sinds de eerste editie van 2001 nadrukkelijk faciliteert. En dat ondanks het feit dat cinema in Marokko als een kunstvorm voor de elite wordt beschouwd: het land met 30 miljoen inwoners telt 31 bioscopen.

93 films

Het festival vertoont dezer dagen 93 films uit 33 landen; 15 daarvan zitten in de competitie met eerste of tweede films van makers. Trend daarin: vrouwelijke personages die zich op eigen kracht uit een achtergestelde positie worstelen. De Iraanse film Paradise van Sina Ataeian Dena maakte indruk, met enkele fraai gefotografeerde, semi-documentaire beelden over een jonge, gesluierde lerares op een meisjesschool waar twee kinderen verdwijnen. De film werd zonder overheidstoestemming opgenomen in de hoofdstad; de documentaire beelden, gedraaid met verdekt opgestelde camera, zijn evenwel niet in de gebruikelijke wiebelige 'guerrillastijl'. Regisseur Dena koos voor fraaie beeldkaders, wat in het voordeel werkt van de film, die in zijn sterkste scènes reëel en waarachtig aanvoelt.

Verder was het inhoudelijk wat dunnetjes. De Marokkaans-Belgische film Rebellious Girl van Jawad Ghalib bleek een didactisch verzetsportret over een Marokkaans meisje dat in opstand komt tegen uitbuiting op een Belgische appelboomgaard. En Steel Flower, uit Zuid-Korea, over een getraumatiseerd dakloos en werk zoekend meisje dat droomt van tapdansen, tapt uit een bekend sociaal-realistisch vaatje.

Beveiliging

Wat tot slot opviel: de forse beveiliging. Bezoekers werden soms wel tot vijf keer door beveiligers met metaaldetectoren gecontroleerd. 'De dreiging is explicieter dan voorheen', klonk het omineus. 'Meer voorzichtigheid is geboden.'

Het Festival International du Film de Marrakech eindigt zaterdagavond feestelijk met de uitreiking van de Golden Star, de prijs voor beste competitiefilm.

Nieuw! Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over