tv-recensieJulien Althuisius

Er zit een onverdorven schoonheid in topsporters die afzwaaien

null Beeld

Als u überhaupt een professionele skateboarder kent, zal dat waarschijnlijk Tony Hawk zijn. Hawk is voor skateboarden wat Maradona voor voetbal is, of nog meer. Hij was met name in de jaren negentig een van de belangrijkste uithangborden van de sport en de eerste die een ‘900’ – tweeënhalf keer om je as gaan, in de lucht, op een skateboard – succesvol uitvoerde (en ook de eerste die op het terrein van het Witte Huis skateboardde). De serie videogames waaraan zijn naam is verbonden, is al meer dan twintig jaar gigantisch populair. Ik was er een tijdje verslaafd aan, terwijl ik nog nooit langer dan vijf minuten op een skateboard heb gestaan.

Tony Hawk is nu 52, een leeftijd waarop het niet meer verantwoord is jezelf op een plank met wieltjes van een bijna loodrechte schans te storten. Toch doet hij dat nog met enige regelmaat. Een paar dagen geleden verscheen een filmpje op het Twitter-account van Hawk, waarin hij een zeer moeilijke truc probeert (de ‘Ollie 540', waarbij je anderhalve draai om je as door de lucht maakt terwijl je je voeten op het skateboard houdt). Het ziet er wat potsierlijk uit, een vijftiger met een korte broek, kniebeschermers en een helm. Hawk roetsjt, springt en valt. Steeds weer opnieuw. Hij vloekt, rijdt van de baan af, landt op zijn kont en rijdt een camera aan gort. Dan, na eindeloos proberen, lukt het hem toch. De cameraman joelt. Hawk niet. Die slaat zijn handen voor zijn ogen, zakt door zijn knieën en begint te huilen. ‘Dat was zeker weten de laatste die ik ooit zal doen.’

Skateboarder Tony Hawk (52) na wat volgens hem zijn allerlaatste Ollie 540 was. Beeld Tony Hawk
Skateboarder Tony Hawk (52) na wat volgens hem zijn allerlaatste Ollie 540 was.Beeld Tony Hawk

Het was een fraai, ontroerend fragment dat maar weer eens laat zien dat sport evenveel over liefde en plezier gaat als presteren en winnen. Ik moest denken aan een filmpje van het afscheid van Zinedine Zidane in 2006 bij Real Madrid. Na zijn laatste wedstrijd stond hij midden op het veld. Hij had zijn wedstrijdshirt aan een tegenstander gegeven en stond daarom slechts nog in een lullig wit onderhemd om het frêle lijf helemaal alleen op het veld. Zidane wierp kushandjes naar het publiek en zwaaide, zijn ogen rood van de tranen, ouder dan hij ooit zou worden.

Er zit een onverdorven schoonheid in topsporters die afzwaaien. Die behelst niet zozeer in alle grootse prestaties die ze jarenlang leverden, records die ze braken, prijzen die ze wonnen en voorpagina’s die ze sierden, maar in het onvermijdelijke aftakelen en de nederige acceptatie daarvan. Hun lijf, waaraan ze alles te danken hebben, hun vehikel tot aardse onsterfelijkheid, laat hen in de steek. Ze willen nog wel, maar ze kunnen niet meer. Het hoofd buigen is het enige wat hen nog rest. Het is het moment dat ze hun bovenmenselijkheid verliezen, hun cape afwerpen en weer een van ons worden. Nog één laatste trucje. En dan is het goed geweest. De krakkemikkige Ollie 540 van Tony Hawk was beslist niet zijn beste. Maar wel zijn mooiste.

Meer over