ColumnSylvia Witteman

Er staan een heleboel boeken op Kobo Plus, maar niet de boeken die ik wil lezen

null Beeld

Mijn honger naar lezen mag nog zo groot zijn, maar toch ben ik al zeker dertig jaar geen lid meer van de openbare bibliotheek. Soms vraag ik me af hoe dat komt. Misschien omdat bibliotheken me aan mijn jeugd doen denken?

Elke middag na school ging ik direct naar de bibliotheek, die op 5 minuten loopafstand van school lag, en dan bleef ik daar zitten lezen tot ik naar huis moest om te eten. Ik vond dat heerlijk, maar normaal was het natuurlijk niet, want het weerhield me van sociaal aanvaard tijdverdrijf als touwtjespringen, tikkertje-met-verlos of dwepen met paarden en filmsterren en zo.

Mijn moeder had trouwens bezwaren tegen de bibliotheek. Om bovenstaande redenen, maar ook omdat zij geloofde dat je van bibliotheekboeken wratten op je handen kon krijgen. Dat gelooft ze trouwens nog steeds. Misschien is het nog wel waar ook, maar wat is hier en daar een wrat, als er een wilde wereld van lectuur tegenover staat?

Mijn eigen grote bezwaar tegen bibliotheken, en ik denk dat ik daarom al zo lang niet meer lid ben, was dat je die boeken ook weer moest terugbrengen. Sommige ervan wilde ik helemaal niet terugbrengen, omdat ik ze zo geweldig vond. Andere boeken raakten weg in een van de vele zwarte gaten die ons huis rijk was, en als je zo’n boek dan ten langen leste terugvond, was je te laat. Dan kreeg je een boete. Soms kwam zo’n boek helemaal nooit meer boven water en dan moest je het vergoeden. Een nachtmerrie, als je maar 35 cent zakgeld per week krijgt.

Uiteindelijk kwam ik ertoe – en het is met de grootste schaamte dat ik dit toegeef – om boeken uit de bibliotheek mee naar huis te smokkelen zonder ze te laten afstempelen. Meestal bracht ik ze wel weer terug, maar niet altijd. Ik kwam er van de week nog een tegen in de boekenkast. Meester van de zwarte molen, voor het laatst afgestempeld op 5 november 1975. Het spijt me heel erg.

Intussen is mijn leeshonger nog zowat even groot als vroeger, maar ik krijg royaler zakgeld dan toen, dus kan ik boeken nu gewoon kópen. Omdat mijn huis al vol staat met uitpuilende boekenkasten koop ik de meeste boeken als elektronisch bestandje. Die zijn een stuk goedkoper dan papieren boeken bovendien, maar alsnog loopt zoiets lelijk op.

Toen kwam ik erachter dat je bij Bol.com voor een tientje per maand zo veel elektronische boeken kunt lezen als je wilt. Die boeken krijg je niet voorgoed in bezit, maar zolang je dat tientje per maand betaalt, mag je ze blijven lezen. Een soort bibliotheek dus, maar dan zonder wratten en zonder boetes. Ideaal!

Ik abonneerde me op ‘Kobo Plus’, want zo heet die dienst, en wilde meteen twee boeken downloaden waar ik mijn zinnen op had gezet: Ik ga leven van Lale Gül en De geschiedenis van mijn seksualiteit van Sofie Lakmaker. Maar dat zat me niet glad: die boeken stonden niet op Kobo Plus.

Er stonden wel een heleboel andere boeken op Kobo Plus. Boeken met titels als Bevroren goud, Het klaprozenjaar, Winterbloesem, Kus me, Door schade en schande, De jasmijnzussen, Dwing me, Nulpunt, Zonder gezicht en Voorgoed. Moest ik nu voor 10 euro per maand stomme wijvenboeken gaan lezen?

Ik betaalde mokkend de volle mep voor Gül en Lakmaker. Ik heb helaas geen ruimte meer om te zeggen wat ik van die boeken vond. Maar ik bedacht wel nóg een nadeel van de bibliotheek: ook daar waren de boeken die ik het liefst wilde lezen vaak niet te krijgen.

Meer over