Engelse beschaving in gevaar

Soms staan de Engelsen versteld van zichzelf. Bijvoorbeeld als ze zelfs tijdens het plunderen in de rij gaan staan. Dit fenomeen deed zich voor toen het containerschip Napoli eerder dit jaar strandde voor de Zuid-Engelse kust....

Gert-Jan van Teeffelen

Uit de aangespoelde containers kwam de meest uiteenlopende koopwaar tevoorschijn: van splinternieuwe BMW-motoren tot en met gezichtscrème van Lancôme. Honderden mensen scharrelden over het strand, in de hoop iets te pakken te krijgen.

Toen een televisiehelikopter tijdens het live-verslag inzoomde op een van de containers, was een sliert mensen te zien, die geduldig op hun beurt wachtten voordat ze in de container konden snuffelen. ‘People are queuing!’ – ook de verslaggever kon zijn verbazing niet verbergen.

Het moeten allemaal Engelsen zijn geweest, want dergelijke uitingen van beschaving lijken enigszins in gevaar nu het land sinds enkele jaren kampt met een immigratiegolf. Steeds talrijker worden de mediaberichten waarin een wethouder of lokale bromsnor klaagt over de geluidsoverlast of parkeerchaos die Oost-Europese migranten veroorzaken.

Londen blijft een geval apart: intussen is bijna de helft van de bevolking niet op Britse bodem geboren. De stad aan de Theems is, om maar wat te noemen, met bijna 300 duizend Fransen virtueel een van de grootste Franse steden.

Tot grote chaos of gevaren heeft dit vooralsnog niet geleid. Zo blijft het oversteken van een zebrapad in Londen, vergeleken bij Parijs of Rome, een vrij risicoloze onderneming. Bij de Engelse cultuur hoort een heilig ontzag voor de witte strepen.

Toch heb ik intussen een paar keer opzij moeten springen toen een – vermoedelijk buitenlandse – chauffeur nog even gas gaf. Ook claxonneren, in Britse ogen een buitengewoon vulgaire en opdringerige gewoonte, komt steeds vaker voor.

Het moet de eilandbewoners een doorn in het oog zijn. Vorige week probeerde ik op het vliegveld Stansted een snelbus naar Noord-Londen te nemen. De bus kwam, niet geheel verrassend, niet opdagen. De maatschappij belooft een reistijd van iets meer dan een uur, hetgeen meestal kolder blijkt. Vaak duurt het al twintig minuten om de straat bij het Londense busstation te verlaten.

De menigte bij de halte op Stansted werd dan ook steeds groter, en bestond vooral uit jonge, continentaal-Europese Londenaren die net uit een goedkope vlucht vanuit hun moederland waren gestapt.

De Engelsen waren duidelijk in de minderheid; onder meer Italiaans, Spaans en Duits waren te distilleren uit de vele luide telefoongesprekken, die er werden gevoerd om de vertraging door te geven aan geliefden en huisgenoten in de stad.

Vanwege de continentale overmacht was er, tegen de lokale codes in, geen keurige rij gevormd toen de bus uiteindelijk kwam. Via de aloude ‘recht-van-de-sterkste-methode’ probeerde de massa zich in het voertuig te wurmen. Dit tot afgrijzen van een groepje oudere Engelsen, van wie een man maar bleef herhalen: ‘Ik ga een klacht indienen! Ik ga een klacht indienen!’

Het lijkt vechten tegen de bierkaai; de Europese barbarij rukt overal op. Maar als ze zich proberen te verweren, blijven de Engelsen gelukkig trouw aan hun onderkoelde, beleefde stijl.

Zo is de volgende, intrigerende oproep geplakt naast het tankpistool op benzinestations in onze buurt: Please remember to pay for your fuel. Als verklaring gaf een Shell-medewerker, gevraagd of Engelsen tegenwoordig zo vergeetachtig zijn, dat steeds meer buitenlandse types wegrijden zonder te betalen. Beleefde stickers om bandieten af te schrikken, dat kan alleen in Engeland.

Gert-Jan van Teeffelen

Meer over