Elke scène ademt seks in Franse House of Cards

Netflix heeft zijn nieuwe serie, Marseille, aangekondigd als de Franse versie van House of Cards. Maar dan op z'n Frans: alles ademt seks. En dat is niet eens verzonnen.

Gérard Depardieu als burgemeester Robert Taro in Marseille. Beeld null
Gérard Depardieu als burgemeester Robert Taro in Marseille.

Uitgelaten verlaten de mannen van het campagneteam een voor een het kantoor. Zojuist hebben ze gehoord dat Lucas Barrès, kandidaat om burgemeester te worden in Marseille, vooroploopt in de eerste peilingen. Handen worden geschud, high fives uitgedeeld. Hou deze energie vast, moedigen ze elkaar aan, terwijl ze de deur uitlopen.

Dit moeten we vieren

'Wacht even', zegt de blonde macho Barrès tegen zijn secretaresse Barbara, de enige aanwezige vrouw. Hij sluit de deur. 'Dit moeten we vieren', zegt hij en hij begint zakelijk en zonder omhaal haar blouse los te knopen. Ze reageert een tikje terughoudend. 'Wat?', zegt Barrès gespeeld verbaasd. 'Is dit niet wat je wilde?' Ze lijkt een fractie van een seconde na te denken en dan besluit ze dat hij gelijk heeft: ze wil dit. En ze zoent hem vurig.

Zonder overdrijven, kun je stellen dat vrijwel elke scène van Marseille, de Franse politieke dramaserie die vanaf donderdag op Netflix is te zien, seksualiteit ademt. De dochter van de burgermeester doet het met een blanke jongen uit de banlieue. En met een Arabische jongen uit de banlieue. En met de grote rivaal van haar vader. Die het weer doet met de leider van de concurrerende partij, met zijn secretaresse en met bijna elke vrouw die op zijn pad komt.

Benoît Magimel als Lucas Barrès (links). Beeld null
Benoît Magimel als Lucas Barrès (links).

Stoere politici

Zelfs als het een dialoog tussen twee - voor de buitenwereld heteroseksuele - mannen betreft, staan ze zo dicht bij elkaar en praten ze zo intens fluisterend, dat het een verleidingsdans wordt. Een close-up van de gezichten, centimeters van elkaar, ze kijken naar elkaars lippen. Staan twee mannen na het zwemmen onder de douche te praten over Picasso? Dan daagt de een de ander uit, begint hem te strelen - degene die zich terugtrekt is de verliezer.

De serie, met in de hoofdrol Gérard Depardieu als een forse, cokesnuivende burgemeester, draait om de confrontatie tussen twee stoere politici: de burgemeester Robert Taro (Depardieu) en zijn protegé Lucas Barrès (Benoît Magimel), een van de onsympathiekste personages van het jaar. Met constant knijpende ogen en getuite lippen (een soort geacteerd botoxgezicht) lijkt hij de vleesgeworden ijdelheid. Zelfspot is hem vreemd.

In de eerste aflevering verraadt Barrès zijn mentor Taro. De inzet is de bouw van een nieuwe haven met een casino. De maffia wil de bouw van het casino tegenhouden, omdat anders alle andere illegale gokhuizen verlies lijden. Corruptie, bedrog en chantage vieren hoogtij in de gemeentelijke politiek in Marseille. De onderwereld oefent intussen grote invloed uit op de politieke elite.

Depardieu als Taro. Beeld null
Depardieu als Taro.

Wellustig paternalisme

Realistisch? Jazeker. Corruptie is een enorm probleem in Marseille. In 2012 werden tientallen agenten opgepakt die geld, drugs en juwelen van criminelen zouden hebben aangenomen. Ook zouden agenten stelselmatig drugsdealers hebben afgeperst. Bendeoorlogen woeden al jaren in de mediterrane stad, waarbij de kalasjnikov telkens de weapon of choice is. In april 2015 vonden er in één week vier afrekeningen in het criminele circuit plaats.

Ook het seksisme in de politiek, dat in de serie veel te zien is, is ontleend aan de werkelijkheid. Een jaar geleden schreven veertig vrouwelijke Franse journalisten een manifest in de krant Libération over het alledaagse seksisme in de Franse politiek, met tal van voorbeelden. 'Ah, u staat te tippelen', zei een politicus tegen een journaliste in het Palais Bourbon, het parlementsgebouw in Parijs. En een senator zei tegen een journalist dat hij het jammer vond dat ze een coltrui - geen decolleté - droeg. Tot 2013 benoemden Franse Kamerleden maandelijks een 'journaliste van de maand', en dat ging niet om de inhoudelijke prestaties.

'Wellustig paternalisme', noemden de journalisten dit fenomeen, dat ook in de serie Marseille welig tiert. 'Iedereen moet zich gedragen', maant burgemeester Taro de gemeenteraad tot kalmte. Om er ondeugend lachend aan toe te voegen: 'Vooral de mannen.' Op een vraag van een politica over de nieuwe haven, zegt Taro: 'Het is net als met een vrouw. Een mooie jurk is niet genoeg. Je hebt make-up nodig, juwelen en nog veel meer.' De mannen in de zaal applaudisseren en lachen instemmend.

Marseille, acht afleveringen van 52 minuten, vanaf 5/5 op Netflix

Een paar krachtige vrouwen

De mannelijke politici in de serie plukken bovendien de vruchten van hun seksisme, want de meeste vrouwen smelten als ze een complimentje van hen krijgen of als ze op een sensuele manier worden aangeraakt. Ze zijn overgeleverd aan de grillen van de man. Wat niet wil zeggen dat alle vrouwen ondergeschikt zijn in de fictieve wereld van scenarist Dan Franck. Hij is bekend van de film La Séparation (1994), gebaseerd op zijn eigen roman, en de politieke serie Les hommes de l'ombre, beide zwoele verhalen met thrillerelementen. 'De politiek is helaas een machowereld', zegt Franck - grijze baard, leren jack - tijdens een interview in Parijs. 'Maar ik heb geprobeerd ook een paar krachtige vrouwen in het verhaal te schrijven.'

Zo is Rachel, de vrouw van burgemeester Taro, een gevierd celliste met een eigen leven. 'Ik wilde heel graag een vrouw van een politicus spelen die niet volgzaam is aan haar man', zegt actrice Géraldine Pailhas, geboren en getogen in Marseille. 'Maar ik vind het wel jammer dat de vrouwen in de politiek zich als een man moeten gedragen om hogerop te komen. De mannelijke waarden domineren in de macht. Vrouwen moeten hard, kort door de bocht, meedogenloos en stoer zijn. En ze moeten hun seksualiteit inzetten om verder te komen.'

Julia, de burgemeestersdochter, een mooie rol van Stéphane Caillard, is een vrijgevochten en onbevreesd meisje dat op haar werk en in de banlieues haar vaders achternaam achterhoudt, omdat ze alles op eigen kracht wil doen. Met haar huisgenootje praat ze bijna uitsluitend over seks en liefde, en beiden schamen zich niet voor hun veroveringen. Zij lijkt daarmee de nieuwe stroming feministen te vertegenwoordigen, de sletvrees voorbij.

Een psychologisch spel

'Everything is about sex - except sex. Sex is about power.' Deze quote - vaak toegeschreven aan Oscar Wilde, al ontbreekt een goede bron daarvoor - werd al opgelepeld door Frank Underwood in House of Cards. In die serie is te zien hoe journaliste Zoe Barnes haar seksualiteit inzet om Underwood te manipuleren. Ook de seks die Underwood met zijn vrouw Claire heeft, is vaak een machtsspelletje. En dan zijn er ook nog zijn homoseksuele uitstapjes. Seks is een psychologisch spel, impliceert de serie: het draait meer om machtshonger en de drang om iemand te veroveren, dan om lust.

Bovenstaande quote lijkt ook toepasbaar op Marseille, dat door Netflix - niet toevallig - in de markt wordt gezet als de Franse versie van House of Cards. Seks is óf een instrument om iets te gedaan te krijgen, óf voer voor het ego. Bovendien lijken de Franse makers te willen aantonen dat je over seks niet truttig moet doen. De Franse, vrijgevochten kijk op de liefde komt zelfs terug in een gesprek tussen vader en dochter, wanneer die het ouderlijk huis even bezoekt. Zij: 'Mijn huisgenootje is met iemand bezig.' Hij: 'Mooi zo. Hoe meer zij neukt, hoe vaker ik je hier zie. Zeg, maakt ze eigenlijk veel geluid als ze seks heeft?'

Goed contact

Om het script voor Marseille zo realistisch mogelijk te maken, trok scenarist Dan Franck, die uit Parijs komt, een aantal weken op met politici én onderwereldfiguren in de mediterrane stad. Het was met beide groepen niet moeilijk om contact te maken, zegt Franck tijdens een interview in Parijs. 'In Frankrijk hebben politici en criminelen een hekel aan journalisten, maar ze houden van schrijvers. Mij vertrouwen ze en vertellen ze alles.'

Liefde voor de stad

'Er was geen enkele censuur', zegt uitvoerend producent en regisseur Florent Siri lachend, gevraagd naar de overdaad aan seks in de serie. 'We weten allemaal dat macht en seks met elkaar te maken hebben. Van Kennedy tot Hollande - ze hadden allemaal affaires.' Op de vraag of de expliciete seks ook een middel is om kijkers te trekken, antwoord hij ontwijkend dat Netflix toch geen kijkcijfers bekendmaakt.

Marseille is een stad, vult scenarist Franck aan, waar de gemoederen snel oplopen, op alle vlakken. 'Daarom was het zo'n interessante plek om een serie te situeren. Iedereen heeft een passie in Marseille. De serie gaat over de liefde voor de stad. Die liefde uit zich ook vleselijk, ja.' Hij schuift op zijn stoel en plukt aan zijn baard. 'Weet je wat het is? Je kunt iedereen op straat in Marseille vragen wat ze van hun stad vinden en ondanks alle problemen zullen ze allemaal zeggen dat ze van de stad houden. Dat zie je eigenlijk nergens anders in Frankrijk.'

Beeld van de begintitels van Marseille. Beeld null
Beeld van de begintitels van Marseille.

Netflix in Europa

Na Marseille volgen Britse en Duitse Netflixseries - en wie weet een Nederlandse.

De komende tijd zet Netflix sterk in op Europese producties. De streamingdienst is al in heel Europa te zien. De politieke dramaserie Marseille is de eerste oorspronkelijke Netflix-productie die volledig Europees is. Eerder werkte Netflix al wel samen met een Noorse omroep, om een bewerking van de serie Lillyhammer te maken.

In november volgt The Crown, een groots opgezet Brits kostuumdrama over de eerste tien jaar dat koningin Elizabeth op de troon zat. De schrijvers en producenten maakten eerder de speelfilm The Queen, ook over Elizabeth, maar dan als ze ouder is, met Helen Mirren in de hoofdrol.

Volgend jaar komt ook de eerste Duitse dramaserie uit: Dark, van de producenten van de speelfilm Das Leben der Anderen. Het is een epos met een bovennatuurlijk randje: er wordt in de tijd gereisd van het heden naar 1986 om het verhaal van twee verdwenen kinderen te vertellen.

Een Nederlandse Netflix-productie staat nog niet in de planning, maar lijkt een kwestie van tijd. Het hoofdkantoor van Europa is gevestigd in Amsterdam, Netflix heeft relatief veel abonnees in Nederland en staatssecretaris van Cultuur Sander Dekker (VVD) heeft al bij Netflix aangedrongen op een Nederlandse serie.

Meer over