ColumnBor Beekman

Elke familie heeft zo’n oom of tante die zich niet conformeert, bij Disney hebben ze Abigail

Iedereen heeft er wel eentje in de familie: zo’n oom of tante die zich niet conformeert. Die zo nu en dan iets mals roept, bij een etentje. Of iets heel erg waars.

Bij Disney hebben ze Abigail.

‘What the actual f-k?????’, twitterde de 60-jarige kleindochter van medeoprichter Roy Disney, de broer van Walt, toen deze week bekend werd dat het Disney-concern honderdduizend van haar werknemers – ongeveer de helft – met onbetaald verlof stuurde, maar wel voornemens is anderhalf miljard dollar aan dividend uit te keren aan de aandeelhouders én miljoenenbonussen aanhoudt voor de Disney-top.

‘Ik heb geen actieve rol in het bedrijf – wat prima is’, schrijft Abigail, in een serie tweets over de kloof tussen overbetaalde en onderbetaalde Disney-medewerkers. ‘Maar ik ben wel erfgenaam. Ik draag deze naam. En ik heb een geweten, wat het me moeilijk maakt om aan te zien dat die naam verbonden is met misbruik.’

Geen entertainmentbedrijf is dieper getuimeld dan Disney, sinds covid-19 de Chinese landsgrens overstak. Vorig jaar nog recettekampioen – mede dankzij de prestaties van substudio’s Pixar en Marvel –, nu kampend met tientallen miljoenen dollars verlies per dag. Dit voor zolang de parken, cruises en hotels er verlaten bij liggen en er geen uitzicht is op blockbusterbioscoopverdiensten. 

Ja, er is Disney+ – het platform opende net op tijd om te kunnen profiteren van de quarantaine-thuiskijkpiek. Maar als de aandelenwaarde nog ietsje verder zakt, wordt het bedrijf een potentiële prooi. ‘Moet Disney Netflix kopen?’, schreven de kranten een paar jaar terug nog. Straks is het andersom.

Wie Disney koopt, krijgt Abigail er bij. ‘Zat ik in het bestuur, dan had ik niet meer invloed’, meent de activist en documentairemaker (o.a. Pray the Devil Back to Hell, 2008). Met het van haar ouders geërfde minipakketje aandelen heeft ze formeel niks te zeggen over de bedrijfskoers. Maar dankzij de na haar huwelijk aangehouden achternaam (‘ik zit graag aan goeie tafeltjes in restaurants’), vinden haar uitlatingen vlot een weg naar de pers. Het citeert ook heerlijk.

Disney, in een reactie op het salaris (66 miljoen dollar) van ceo Bob Iger: ‘Zelfs Jezus verdient het niet om vijfhonderd keer meer te verdienen dan z’n medewerkers.’

Afgelopen zomer wandelde Abigail door een Disneyland, en sprak het aldaar werkzame voetvolk. Zij die de hele dag als Donald of Goofy rondlopen, kauwgom van straattegels krabben en liters frisdrank uitserveren.

Sommigen sliepen in hun auto’s, leefden deels op voedselbonnen en kwamen niet of nauwelijks rond van hun salaris, zo’n vijftien dollar per uur.

Een ‘flagrante’ en voor het personeel 'beledigende’ overdrijving, reageerde het Disney-concern, dat schermde met de (gratis) educatietrajecten voor de werknemers.  

Abigail haalde nogmaals uit. Waarom zou een bedrijf dat zulke enorme recordwinsten behaalt (dit was 2019, de miljarden vlogen nog binnen) die medewerkers slechts het minimumloon betalen? Zó hadden opa Roy en oudoom Walt het nooit bedoeld. 

Misschien kan Disney, in navolging van de oproep van Ramsey Nasr in Buitenhof, toch ook wat scenaristen inzetten voor een exit-plan. We hebben al een boze kleindochter en een berg coronakwaad. Nu nog een beetje een vrolijk einde van het sprookje.  

Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Merlijn Kerkhof, Rutger Pontzen of Herien Wensink stelling in de wereld van film, ­muziek, theater of beeldende kunst.

Meer over