Eenzame nachten

Ik ben zelfstandig ondernemer met kantoor aan huis. Een plantsoentje in een nieuwbouwwijk. Mijn werkkamer was tot voor kort mijn onbetwiste gebied in ons woonhuis....

Zo was het, zo is het niet meer. Er is een nieuwe God gekomen en zijn naam is Internet. Zijn gelovigen dringen zich op aan een scherm en schijnen met elkaar te praten in 'channels'. Men heeft er een 'nickname' en men 'whispert' er met elkaar. Dit alles gebeurt in stilte, met alleen de klikjes van het keyboard. Uitgekiende programma's zorgen voor ongeremde computerkroegen, waar men elkaar aanspreekt zoals ik in mijn jonge jaren nooit iemand heb durven te adresseren. Men versiert elkaar dat het een lieve lust is! De anonimiteit haalt alle schroom weg. Het vrijen is uitermate veilig, en de contacten zijn nog nooit zo wisselend geweest.

Ik heb dit alles van horen zeggen. De computer is mijn werk en hij gaat uit zodra het kan. Daarná wordt hij tegenwoordig overgenomen door mijn vrouw, die zich lange tijd verveelde voor dat andere beeldscherm in huis. Ik heb haar vaak gevraagd de bonnetjes eens voor mij te sorteren, wat orde te scheppen in de facturen. . . al was het maar om een zinvolle betekenis aan haar bestaan te geven. Ze weigerde, en terecht! Ik ben de zelfstandige ondernemer. . . niet zij.

Maar ze is nu wél gepakt door mijn computer. Ze heeft vrienden die namen dragen als Fizz22, Gizmo, Blueboy. Net als zij hebben ze allemaal gezinnen met kinderen en voelen ze zich opgesloten. Vandaar dat ze hun lust nu botvieren op de computer. Mijn vrouw heeft ook een minnaar, al weet ze niet dat ik dit weet. Maar het apparaat onthoudt alles, elk nachtelijk gesprek, en het kan het mij de volgende ochtend gewetenloos weer navertellen. Intussen ontmoeten ze elkaar in hotels en brengen ze gepassioneerde nachten met elkaar door. Nee, niet virtueel, want van het een komt het ander.

Het kan mij niet schelen. Ik woon aan een plantsoentje. Ik was toch al een dorre tak. Ik knak niet meer, ik buig. En er zit ook een voordeel aan dat zij de grens naar mijn domein heeft overgestoken. Ze ruimt er op. 's Ochtends kom ik mijn zakelijk imperium binnen en zijn facturen geordend, of hebben de bonnetjes hun plek in de ordner gevonden. Mijn bureau is schoongewist met een poetsdoek.

Ik weet het. . . ze kon al nooit tegen rotzooi. Ook haar typevaardigheid en kennis van het MS-DOS systeem zijn sterk toegenomen. Zij krijgt mijn vastgelopen harde schijf los en wringt zoekgeraakte data uit de machine, waar ik vreesde dat ze voor eeuwig waren verzopen. Hier heb ik de eenzame nachten best voor over, en berust ik in de wetenschap dat zij de liefde van haar leven heeft gevonden. Er is immers geen verdriet. . . er is alleen maar zoiets als een zakelijk belang. En ik dank haar voor de digitale vlinders die zij op mijn scherm heeft geïnstalleerd en die mij toefladderen als ik 's ochtends ons - ja, ons - kantoor binnenkom.

Johan Spaltberg, Almere

In NL schrijven lezers over

hun huiselijk leven. Dit is aflevering 144.

Meer over