Een weergaloos geklede jukebox zonder passie

Muziek..

Pablo Cabenda

ARNHEM Het eerste applaus was voor hem, niet voor haar. Voordat Diana Ross (65) vrijdag aan haar concert in een nagenoeg uitverkocht Gelredome begon, betrad de berooide ex-baas van The Entertainment Group Marco Borsato de tribune van de sporthal.

Het concert van de Amerikaanse diva was onderdeel van het Symphonica in Rosso-concept van Borsato’s Entertainment Group die kortgeleden failliet ging. Volgende week is het soberheid troef als Borsato onbetaald optreedt om de medewerkers van Symphonica in Rosso te kunnen betalen.

Van soberheid was bij Ross niets te merken. Traditiegetrouw was het spektakel weer groots gedacht, en zo daalde de diva langs een veertigkoppig orkest een overtreffende showbizztrap af voor een greatest hits-show. Of beter gezegd: voor het muzikale equivalent van een overzichtstentoonstelling. Want sinds 1999 heeft Ross, op het album I Love You (2006) na (dat voor driekwart vol staat met covers) geen studioalbum uitgebracht en heeft haar oeuvre een haast museaal karakter gekregen.

Ze begon meteen maar met de vroegste historie. Een aaneenschakeling van Supremes-hits met het typerende slaggitaartje en de tamboerijn als motor – terwijl de nostalgie in geuren en kleuren werd uitgemeten op videoschermen. Het beantwoordde aan de verwachtingen van een concert van de vrouw die een standaard heeft neergezet voor showbizzsentiment in al zijn glorie. Een Ross-concert zonder garderobe waarvoor een hele struisvogelboerderij haar leven heeft gegeven en zonder een terugblik met een snik (liefst tijdens Reach Out And Touch) is niet compleet.

Ross heeft nooit een echt soulvolle stem gehad, maar wist wel met een eigen strak geluid en een vleugje naïviteit de sophisticated discosoul van haar leveranciers Ashford & Simpson naar een hoger plan te tillen.

Inmiddels is wel wat erosie opgetreden en boette Ross, naarmate het concert, vorderde in aan volume. Oplossing: een achtergrondkoortje dat als net fungeerde voor de nootjes die de diva liet vallen. In Endless Love sloeg ze het middenstuk, waarin ze met Lionel Richie in het oorspronkelijke duet op vleugels van extase de Olympus van eindeloze liefde bestijgt, heel pragmatisch gewoon over. De klim bleek te zwaar. Maar het blijft een feest zo’n sentimentele ballad met zo’n goede muzikale begeleiding te horen.

Minder feestelijk is het dat La Ross een levende jukebox van zichzelf lijkt te worden. Met de ongeïnspireerde charme van een quizmaster reproduceert ze haar hits. Misschien onvermijdelijk, want bij een artiest die al zo lang optreedt met een nagenoeg gestold repertoire liggen drie gevaren op de loer: routine, routine en routine. Ross ging ervoor.

En zo schreed ze wars van passie of zelfs sentiment van Lovechild naar Upside Down. Weergaloos gekleed, dat wel, maar de traan bij Reach Out And Touch ontbrak.

Meer over