Een walhalla voor amateurspeurders

Gaat de tijd dat je een detectivebureau had en willekeurige mensen op straat een zelfbedacht leven toedichtte ooit helemaal over?...

Merel Bem

Op de website foundmagazine.com (het gelijknamige tijdschrift is inNederland niet te krijgen) kan menige amateurspeurder zijn hart ophalen.Dit is het walhalla voor mensen wier fantasie op hol slaat bij het lezenvan een gevonden kattebelletje.

Neem dit briefje, geschreven op postpapier met een mooi grafisch randje:'To the parents of the girl who lives on the 2nd floor. (. . .) I needto discuss your daughter's advances toward my husband.' Of deze, op eensoort Hello Kitty-memo: 'Hi, I had cyber sex!! With a guy named Eric! Ilove sex!' Elke dag zo'n vondst en de wereld zou een stuk vrolijker worden.

Found, opgericht in 2001 door Davy Rotbart en Jason Bitner, grossiertin dit soort briefjes en in gevonden anonieme foto's. In Amerika zijn hettijdschrift en de website inmiddels een hype. Vanuit alle hoeken sturenmensen hun vondsten in, die zonder censuur worden gepubliceerd (namenblijven gewoon staan, handschriften en gezichten zijn herkenbaar). Vorigjaar verscheen een boek, Found: the Best Lost, Tossed, and Forgotten Itemsfrom Around the World, dat door de schrijver Dave Eggers werd bejubeld.

Het gevonden voorwerp, l'objet trouvé - het is een overbekende term inde kunst. Maar het heeft door de jaren heen een andere inhoudelijkebetekenis gekregen. Marcel Duchamp en de surrealisten ontdeden hunvoorwerpen van elke persoonlijke geschiedenis.

Ze waren belangrijk voor het theoretische kunstdiscours, niet vanwegede vorige gebruikers. Heeft iemand zich ooit serieus verdiept in de vragenwaar Duchamp zijn pissoir vandaan haalde, óf er überhaupt wel eens ingeplast is en zo ja, door wie dan?

De laatste tijd is juist dat persoonlijke aspect van gevonden voorwerpenop de voorgrond komen te staan. Vooral in de fotografie is het populairgeworden, getuige de serie boekjes In almost every picture, die ErikKessels en Andrea Stultiens hebben uitgebracht en waarin gevonden, anoniemefoto's een vracht aan vragen oproepen over de geportretteerde, ze van eenleven voorzien, ongeacht of die levens waar zijn of niet.

Maar ook in de kunst van bijvoorbeeld Sophie Calle,'detectivekunstenaar', spelen voorwerpen met een vorig leven, een stropdas,een emmer, een rode schoen, een grote rol. Ze worden door haar fantasie vanbetekenis voorzien.

In dit licht moet Found ook worden bekeken. Het tijdschrift biedt meerdan alleen voer voor nieuwsgierige aagjes. Tussen de briefjes vanoverspelige echtgenoten of ruziënde buren zit af en toe eenlevenswijsheid. 'Life is beautiful', vond iemand in een lift. En hij koner die dag weer tegenaan.

Merel Bem

Meer over