BoekrecensieDe naam van de moeder

Een vreselijk verdriet beschreven in vreselijke clichés

null Beeld De Bezige Bij
Beeld De Bezige Bij

Paolo Cognetti noemde Roberto Camurri’s debuut een ‘ingetogen, gevoelig lied vanuit het laagland’. Met een beetje welwillendheid zou je De menselijke maat (2019) zo kunnen zien. Het is een roman vol sobere, aaneengeregen zinnen die beschrijven, beschrijven, beschrijven: de hitte op de Povlakte, het kleurloze stadje Fabbrico, pijnlijke stiltes tussen mensen die zich geen raad weten met hun gevoelens.

Voor zijn nieuwe boek, De naam van de moeder, koos Camurri hetzelfde decor en dezelfde thematiek. In stilte worstelen vader Ettore en zoon Pietro met het verdriet om Pietro’s moeder, die op een dag zomaar uit hun leven verdween. Ettore verbrandt het nachthemd van zijn voormalige geliefde en koelt zijn woede verder in de kroeg, Pietro ziet in elke vrouw die ene die hem heeft verlaten. Een vreselijk verdriet, maar de alomtegenwoordige clichés (een warme hand op de huid voelen, lucht inademen die ‘de longen vulde met kansen’, staren in de leegte naar een onbekende toekomst) en het soms krakende proza (‘Ze voelen zich ongemakkelijk in hun tegenover elkaar staan’) maken het lastig om écht bewogen te raken.

Roberto Camurri, De naam van de moeder. Uit het Italiaans vertaald door Manon Smits. De Bezige Bij; € 21,99.

Meer lezen?

Op deze pagina vindt u meer mooie (non-)fictie, achtergrondverhalen, interviews en pittige recensies.

Meer over