Film

Een subtiel en empathisch drama dat afrekent met de clichés over autisme ★★★★☆

Uri, overtuigend vertolkt door de niet-autistische Imber, is geen in zichzelf opgesloten geheugenwonder.

Here We Are Beeld
Here We Are

Ze denken beiden te weten wat het beste is voor hun autistische zoon Uri. Toch zouden de opvattingen van vader Aharon en moeder Tamara in de Israëlische roadmovie Here We Are niet sterker van elkaar kunnen verschillen.

Tamara (Smadi Wolfman), al een tijdje gescheiden van Aharon (Shai Avivi), heeft eindelijk een instituut gevonden waar de inmiddels volwassen Uri (Noam Imber) de juiste aandacht en zorg kan krijgen. Maar Tamara is een bijfiguur in Nir Bergmans Here We Are. Het scenario, dat auteur Dana Idisis vrij baseerde op de relatie tussen haar eigen vader en broer, volgt vrijwel volledig Aharons perspectief, zonder daarmee ook meteen diens partij te kiezen.

Aharon, een werkeloze designer van middelbare leeftijd, bij wie Uri nog altijd in huis woont, is uiterst sceptisch over Tamara’s voorstel. Hij wil Uri zo lang mogelijk bij zich houden en hem de routine blijven bieden die zijn leven zo beheersbaar maakt. Als Uri niet weet wat hij moet vinden, denken of zeggen, bedenkt Aharon het voor hem. Hij kookt zo vaak als Uri wil diens lievelingsmaaltijd en laat hem de hele dag naar zijn favoriete film kijken, Charlie Chaplins zwijgende klassieker The Kid (1921).

Niet voor niets vloeit de bitterzoete muziek van The Kid regelmatig over naar die van Here We Are. Het straatarme hoofdpersonage uit The Kid bouwt een geolied bestaan op met zijn (adoptief)zoontje, totdat hij het moet opnemen tegen de kinderbescherming, die ‘the kid’ van hem af dreigt te pakken. Aharon verzet zich eveneens tegen Uri’s opname: eerst passief, uiteindelijk zeer actief. Waarbij je je meteen afvraagt of hun spontane ontsnappingstocht – een ontvoering, in feite – wel zo heilzaam is voor de makkelijk overprikkelde, zeer gevoelige Uri.

Here We Are maakt een nogal valse start: de olijke scène waarin Aharon en Uri met silly walks over denkbeeldige slakken heenstappen, suggereert een kluchtige kijk op autisme, die de de film verder gelukkig vermijdt. Here We Are blijkt dan een subtiel, ontroerend en empathisch drama dat merendeels afrekent met de Hollywoodclichés over autisme, en dat vooral de verhouding tussen vader en zoon centraal stelt.

Uri, overtuigend vertolkt door de niet-autistische Imber, is geen in zichzelf opgesloten geheugenwonder. Aharon, al net zo sterk gespeeld door Avivi, raakt tijdens hun reis door Israël steeds meer de controle kwijt. Tegelijkertijd blijft zijn onvoorwaardelijke liefde voor Uri bij elke misstap voelbaar.

Hoewel: voor wie doet hij dit eigenlijk? Voor Uri, of toch vooral voor zichzelf? Mooi, hoe Here We Are erin slaagt dat oordeel aan het publiek over te laten.

Here We Are

Drama

★★★★☆

Regie Nir Bergman.

Met Shai Avivi, Noam Imber, Smadi Wolfman, Efrat Ben-Zur, Amir Feldman, Sharon Zelikovsky, Natalia Faust, Uri Klauzner.

94 min., in 33 zalen en te zien op Picl.

Meer over