Een Nederlands Manchester bestaat niet

Welke stad is het Nederlandse Manchester? Rotterdam, vanwege zijn industriële bedrijvigheid? Eindhoven, vanwege zijn lelijkheid en de levendige popscene? Of misschien Groningen, trotse bandjesstad van het hoge noorden?...

Menno Pot

Morrissey, wiens naam in koeienletters op het omslag staat, en zijn oude band The Smiths zijn maar enkele van de Mancunians die langskomen. Hier wordt het hele verhaal verteld, van juni 1976, toen The Sex Pistols in Manchester optraden en de lokale punkscene rond The Buzzcocks zijn oerknal beleefde, tot aan Oasis en de film 24 Hour Party People, over het Factory-label (Joy Division, New Order).

Je zou het blad als een appendix kunnen beschouwen bij het boek Manchester, England van Dave Haslam, ooit dj in de befaamde club Haçienda, waar de house Europa binnenkwam en New Order en de Happy Mondays bewezen dat er tussen rock-'n-roll en dance idealiter geen verschil bestaat. Haslam schreef de cultuurhistorische beschouwing; nu hebben we er prachtige interviews en foto's bij. Op het eerste gezicht hebben ze maar weinig gemeen, de bands van Manchester. The Smiths zagen zichzelf als tegenpool van alles wat op het Factory-label gebeurde en de broers Gallagher van Oasis zouden liever voor de trein springen dan een dancebeat aan hun songs toevoegen.

Maar toch is er overal die typische, streetwise Manchester attitude: een grote bek is verplicht, maar dan nét even anders dan in Londen. Van lefgozertjes houden ze, de Mancs, maar van cockney windbuilen met hippe kleertjes niet. 'Als Manchester niet zo'n shithole was', schreef Haslam, 'zou er hier veel minder creativiteit zijn.' Nee, een Nederlands Manchester bestaat niet.

Menno Pot

Meer over