Een meeslepende en bontgekleurde muzikale vertelling

Menno Pot
De Nederlandse band De Kift Beeld anp
De Nederlandse band De KiftBeeld anp

Op Bidonville, het tiende album van De Kift, komen tekstfragmenten voor van Jack Kerouac en Willem Frederik Hermans; alleen dat is al intrigerend. Dat de muziek dat evenzeer is, zijn we onderhand van het Zaanse collectief gewend: het gaat weer van punk tot hoempa, van percussief gitaarspel tot elektronisch tapijtje.

Op platen van De Kift gebeurt doorgaans zo veel in tekst en muziek dat het bijna onmogelijk is dat alle smaken je even goed bevallen. Dat is ook nu weer zo: hoofdfiguur op Bidonville is de knapzakreiziger Ralphie (acteur Sanne den Hartogh), wiens stem in Harde Munt op de zenuwen werkt. Dat laat onverlet dat Bidonville, dat tot ons komt als een prachtig bundeltje Joegoslavische bankbiljetten, een meeslepende en bontgekleurde muzikale vertelling is, waarvoor De Kift verschillende liedjes schreef die vast tot de 'hits' van het oeuvre gaan horen (Een man, Bavink, het gruizige Lotti) en je doen verlangen om De Kift weer eens live te zien. Dat kan zaterdag, in Manifesto in Hoorn.

Meer over