Een kleurig na-de-Apocalypssfeertje

In deze rubriek worden kunstwerken belicht die te koop zijn bij galeries, veilingen en op internet. Deze week werk van de Duitse schilder Ulf Puder....

Sacha Bronwasser

Wat?

Wat?
Schilderijen en werken op papier van Ulf Puder, een schilder uit de Neue Leipziger Schule.

Dat is nu toch helemaal hot?

Dat is nu toch helemaal hot?
De Neue Leipziger Schule vormt samen met de Dresdener Schule wat in de jaren negentig de Young British Artists uit Engeland waren; groepen kunstenaars die alles wat ze aanraken in goud lijken te veranderen. Inhoudelijk verschillen ze echter hemelsbreed. De Britten maakten shock art, de Duitsers degelijke schilderijen, gestoeld op een schilderkunstige traditie die zich lange tijd in alle rust achter het IJzeren Gordijn kon ontwikkelen en nu zijn vruchten afwerpt – zo wil het verhaal. Uitgekiende marketing en een cyclisch opduikende behoefte aan figuratieve schilderkunst spelen ook een rol.

Dat is nu toch helemaal hot?
Grote namen zijn Neo Rauch en David Schnell (Leipzig) en Eberhard Havekost en Thomas Scheibitz (Dresden).

Dat is nu toch helemaal hot?
De met een goede neus behepte galeriehouder Adriaan van der Have zag Ulf Puder (1958) tweeënhalf jaar geleden in Duitsland en moest toen lang wachten op een tentoonstelling, omdat de carrière van deze zeer bescheiden schilder in een stroomversnelling kwam. Tegenwoordig levert Puder zijn doeken nat af. Dit is zijn eerste solo in Nederland.

Is Ulf Puder meer dan ‘een klasgenoot van Neo Rauch’ ?

Is Ulf Puder meer dan ‘een klasgenoot van Neo Rauch’ ?
Ulf Puder maakt imaginaire ruimtes (‘landschappen’ is een te groen woord voor zijn kale omgevingen) waarin huisjes, hutten, caravans, garages of gewoon lege blokkendozen staan, ronddrijven, verspreid liggen of in de grond wegzinken. Loom, leeg, verontrustend maar niet eng; een soort De Chirico maar dan van nu.

Is Ulf Puder meer dan ‘een klasgenoot van Neo Rauch’ ?
Dat na-de-Apocalyps-sfeertje herken je uit Leipzig. En in de schetsmatige figuren die Puder tot voor een paar jaar in zijn werk zette, vind je wel iets van Rauch. Maar sinds die poppetjes eruit zijn, is een Puder gewoon een Puder.

Is Ulf Puder meer dan ‘een klasgenoot van Neo Rauch’ ?
Al jaren gebruikt hij een herkenbaar kleurenpalet: lila, grijs- en limegroen, vlageel, azuurblauw met een scheut groen erdoor en alles lijkt onder een bedekte lucht geschilderd. Al die blokkendozen geven Puder veel vlakken om los te gaan. Hij plakt af, strijkt vol, laat verf schiften en lopen en strijkt nerven op al die platte stukken. Zijn geschilderde werken op papier zijn wat losser en soms grappig; bijvoorbeeld als hij bouwsels en windmolens onder een schuine hoek neerzet, alsof ze door een aanhoudende wind zijn vergroeid.

Prijs?

Prijs?
Het afgebeelde schilderij Drift is het grootste en duurste (en enige verticale) werk: 24 duizend euro. De andere schilderijen beginnen bij 7.500 euro, werken op papier 2.900 euro.

Kopen?

Kopen?
Enkele musea toonden interesse maar aarzelen – die komen natuurlijk pas weer als het weer onbetaalbaar geworden is, zucht de galeriehouder. Privéverzamelaars kochten al wel. Als investering is Ulf Puder onzeker; het is denkbaar dat de kunstmarkt binnen een paar jaar Neue Leipziger Schule-moe is.

Kopen?
De hype zou ook geen reden moeten zijn. Puder is een vakman met een duidelijke architectonische interesse en hij blijft zich daarbinnen ontwikkelen. Wie niet misselijk wordt van die kleuren, wil zo’n werk hebben.

Kopen?
Sacha Bronwasser

Meer over