Een heel ander verhaal

Håkan Nesser weet hoe hij het spel moet spelen, of beter, opschrijven

Een politieman of -vrouw als hoofdpersoon nemen, lijkt een makkelijke keuze voor een thrillerauteur. Voorbeelden te over van succesvolle series die goud opleverden. De clichés volgen, slim gebruiken, uitdiepen, of met iets heel anders komen? Slechte en vooral middelmatige uitwerkingen hopen zich op, maar ook de stapels voortreffelijk en meer dan voortreffelijk bereiken mooie hoogten.

'... Inspecteur Gunnar Barbarotti stond op om door het raam van zijn werkkamer naar buiten te kijken. Dat deden intelligente politiemannen in boeken ook altijd. Door de lamellen van een jaloezie naar een regengrauw Parijs blikken of een met vermiljoen gepatineerde hemel die sneeuw aankondigde in Göteborg. De buitenruimte (de stad, de plaats van het misdrijf) op sublieme literaire wijze laten corresponderen met het innerlijk (het hoofd van de politieman).'

De profiler: 'In een worstcasescenario hebben we waarschijnlijk te maken met een heel intelligente moordenaar. Eentje die ... Ja, het klinkt misschien een beetje hoogdravend ... die meer thuishoort in de literatuur dan in de werkelijkheid. Of in de wereld van de film. Een dader met een doordacht plan, dat hij zonder scrupules tot in detail uitvoert ...'

De moordenaar: 'Daden moeten consequenties hebben, ik fungeer slechts als instrument voor dit rechtvaardigheidsprincipe. Het is allemaal heel simpel en ik laat me niet gevangennemen; toen ik op die mooie ochtend eindelijk het mes in Erik Bergmans buik stak, voelde ik de frisse lucht onmiskenbaar mijn lichaam in stromen.'

De Zweedse auteur Håkan Nesser weet hoe hij het spel moet spelen, of beter, opschrijven. Met de taal als melodieuze, overtuigende, bedrieglijke leidraad richt hij de boeken in. Thrillers of romans met thrillerelementen. Zijn serie rond de eigenzinnige commissaris Van Veeteren (ook verfilmd) bracht hem internationale bekendheid.

De pas verschenen thriller Een heel ander verhaal is deel twee in een nieuwe reeks rond inspecteur Gunnar Barbarotti (Italiaanse vader), die niet valt onder enige bestaande politieromantraditie. Hij is weliswaar gescheiden, heeft een paar moeilijkheden in de omgang met zijn ex-vrouw, maar zijn kinderen houden van hem. Hij heeft een nieuwe liefdesrelatie, die leidt tot veel bespiegelingen, waartoe hij zich wel vaker laat verleiden. Hij sloot een deal met Onze-Lieve-Heer, die zijn bestaan kan bewijzen door een aantal van Barbarotti's gebeden te vervullen, waarmee hij pluspunten kan verdienen. Een van zijn afwijkende trekjes, geen doorsnee politieman.

In de eerste Barbarottithriller, De man zonder hond, plaagde Nesser al letterlijk met titel en inhoud. In deze tweede verfijnt hij het spel nog eens. Moordenaar stuurt Barbarotti een briefje met de naam van de persoon die hij gaat vermoorden en houdt zich daaraan. Meer aangekondigde doden, een moeizaam onderzoek volgt, waarbij een tijdlang meer gedacht en gediscussieerd wordt dan gehandeld. Dan lijkt er een connectie te zijn met een vakantie, vijf jaar geleden, van zes Zweden in Bretagne.

Barbarotti krijgt een envelop met aantekeningen van dat verblijf - waartoe de lezer al eerder in het boek toegang had -, daarbij een commentaar van de dader, anno nu, in dit geval 2007. De verteller moordt, maar vertelt hij ook de waarheid?

Niet zo prachtig als De man zonder hond, maar nog duidelijker die uitdagende lak aan regels. 'Vertrouw nooit een schrijver', zegt inspecteur Eva Backman tegen collega Barbarotti. De enige val waarin Nesser is gestapt, is die van de omvang. Een paar ons persoonlijke besognes minder was beter geweest.

Meer over